”கபடவேடதாரி” பற்றி…


தன் ”யதி” நாவலில் துறவிகளில் ஒருவனை, “மொழியின் குழந்தை” என பெயரிட்டு அழைத்திருப்பார். ஆசிரியர் பா.ரா. என்னைப்பொறுத்தவரை அவரே மொழியின் குழந்தைதான். ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட ப்ரத்யேகக் குழந்தை. அவரின் புனைவுகள் வெளியாகும்போதெல்லாம், அவற்றின் உள்ளடக்கத்தை விட, அவற்றுக்கு மொழி வழி அவர் செய்திருக்கும் நியாயங்களை, சோதனைகளை, தீர்வுகளை, அழகியலைக்காண பெரிதும் காத்திருப்பேன்.

பூனைக்கதை, யதி, இறவானுக்கு அடுத்ததாக மொழிவழி, ”கபடவேடதாரி”யில் அவர் செய்திருக்கும் அற்புதங்கள் அத்தனை அளப்பரியன.Pa Raghavan எழுதிவரும் புதிய நாவலான கபடவேடதாரியின் 20 அத்தியாயங்கள் நேற்றோடு நிறைந்திருக்கின்றன. வழக்கம்போலவே அத்தியாயங்கள் வெளியாகும் அந்தந்த கணத்திலேயே படித்து மகிழ்ந்து கொண்டிருக்கிறேன்..

மாய எதார்த்தம், அங்கதம், அவல நகைச்சுவை, கருப்பு எழுத்து என என்ன வேண்டுமானாலும் இதற்குப் பெயரிட்டுக்கொள்ளுங்கள். ஆனால் இது தரும் வாசிப்பின்பம் மட்டும் மிகப்புதிது, படிக்கப்படிக்க புதுப்புது அர்த்தங்களைக் கூட்டிக்கொண்டே இருப்பது.வாசிக்க வாசிக்க இன்னொரு கனவு உலகத்தை நம் சிந்தையில் பிரசவித்து, அதனை நாம் வாழும் இவ்வுலகத்தின் – இன்னின்ன கூறுகளைத்தான் தன் அங்கதத்தில் இப்படி மாற்றியிருக்கிறார் என்று நமக்குள்ளே ஒரு சிறிய விளையாட்டையும் ஏதுவாக்கிடும் படைப்பாகவும் இது உருவாகி வருகிறது.

அவ்வுலகில் மர்லின் மன்றோ உண்டு, முகம்முது அலி உண்டு, மகாமகக்குளம் உண்டு, மெரினா கடற்கரை உண்டு, மாண்புமிகு பாரதப்பிரதமர் உண்டு இன்னும் யூதாஸ், கண்ணதாசன், கிருஷ்ணன், கரசேவகர்கள், தமிழ்க்குடிமகன், பாண்டிச்சேரி கிரைப்வாட்டர் ஏன் பாரா வரைக்கும் அத்தனை நம்முலக நிகழ்காலப்பிரதிநிதிகள் பலரும் உண்டு.

ஆனால் காலமும், நிலமும் வேறு. அது பேசும் சங்கதிளும், சமாச்சாரங்களும் வேறு. இப்படி கலைத்துபோட்டு விளையாடும் இந்த சீட்டாட்டத்தினிடையே மொழி செய்யும் சித்துவேலைகளோடு ஒரு மிகப்பிரமாதமான மாய எதார்த்தக்களத்தில் அதிபிரமாதமாக எழுதப்பட்டு வருகிறது. “கபடவேடதாரி”.

இதுவரை படிக்கவில்லையென்றால் அவசியம் படியுங்கள். புத்தகமாக ஒரு வருடம் கழித்துவந்துவிடும்தான். ஆனால் ஒரு காவியம் உருவாகும்போது அதனூடே சேர்ந்து பயணிப்பது சுவாரசியம்தான் இல்லையா. ஆர்வமிருந்தால் அவசியம் வாசியுங்கள்.

PS:

இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்பு இந்நாவலுக்கு தான் மனதில் ஒரு குறிப்பிட்ட தலைப்பை வைத்திருந்ததாகவும், அவரின் அத்யந்த நண்பர்கள் ”அந்தத்தலைப்பை வைத்தால் உங்களை வாழவிடமாட்டார்கள்” என்று தடுத்ததன் காரணமாக தலைப்பை மாற்றியதாகவும் குறிப்பொன்றை எழுதியிருந்தார். அப்போது எனக்கு எதுவும் தோன்றவில்லை. இப்போது நாவலின் போக்கில் பிரத்யட்சமாக அந்தத்தலைப்பு என்னவென்று என் மனதுக்குத் தெரிகிறது. அவர்தம் நண்பர்களுக்கு நன்றி.

வனம் பார்த்த வாசல்

தி.ஜானகிராமனின் நாவல்களில் கொல்லைக்கதவைத்திறந்தால் காவிரி ஆறு ஓடும் ஒரு படிமம் தொடர்ந்து வந்துகொண்டே இருக்கும். போலவே குந்தாவில் எங்களுக்கு வாசற்கதவைத்திறந்தால் காட்டின் தோற்றமும்.முதல் 5 வருடங்கள் அடர்ந்த சோலையைப்பார்த்த வீட்டிலும், மீதியிருந்த வருடங்களில் எதிரே பெரிய புல்வெளி பிறகு தேயிலைத்தோட்டச்சரிவு, எதிரே பச்சை பொழியும் மலைகளென கதவைத்திறந்தால் காட்டின் தோற்றம் காட்டிக்கொண்டேயிருந்த வீடுகள் வாய்த்திருந்தன.

இன்று குந்தா மேல்முகாமில் , நாங்கள் இருந்த திசைக்கெதிர்திசையிலிருந்து Gireendran அண்ணா, தன் வீட்டினுள்ளிருந்து, வாசல் நோக்கிய இந்தப்புகைப்படத்தை பகிர்ந்திருக்கிறார்.

பார்த்த முதல் நொடியில் உளம் மலர்ந்த பூ இன்னும் ஈரமாய் செழித்து அமர்ந்துகொண்டிருக்கிறது.

EL INNOCENTE

El Inocente என்கிற ஸ்பானிஷ் மினி சீரீஸ் மிக சுவாரசியமாகவும், புத்திசாலித்தனமாகவும் எழுதபட்டு இயக்கபட்டிருக்கிறது. சமீபத்தில் பார்த்த மிகச்சிறந்த திரில்லர்களுள் ஒன்று. மிகக்குறிப்பாக இதன் வித்தியாசமான கதைசொல்லல் உத்தி எனக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது.

ஒவ்வொரு அத்தியாயத்திலும் ஒவ்வொரு கதாபாத்திரத்தின் சுய அறிமுகமகத்தொடங்கி காலத்தை சற்றே நகர்த்தி ஆரம்பித்து பின்னர் கதையின் காலகட்டத்தில் வந்து இணைந்துகொண்டு ஆற்றொழுக்கில் இணைந்துகொள்ளும்படியான எழுத்து, மிகுந்த ஆர்வமூட்டுவதாக இருந்தது.

போலவே சிறிய சிறிய முடிச்சுகளை தொடர் முழுவதுமே உருவாக்கிக்கொண்டே வந்து, ஆங்காங்கே அதனை அவிழ்த்தும், பின் அதன்வழி அடுத்த திருபத்திற்கு வழி செய்தும், “யார் அது” என்ற கேள்வியை தொடர்நது பார்வையாளன் வசம் இறுதிவரை கடத்தியிருப்பது இதன் பெரும்பலம்.

நினைவில் காடுள்ள மிருகத்தின் மலைப்பயணக்குறிப்புகள் சில…

”நினைவில் காடுள்ள மிருகம்” என்ற வாக்கியத்தைப் படித்து அறிந்துகொள்வதற்கு முன்பாகவே நான் அந்த பதத்தின் பிரதிநிதியாகிருந்தேன், என்னை அறியாமலேயே.

10 வருட குந்தா ”வாழ்தலுக்குப்பிறகு” கல்லூரிப்படிப்பிற்காக மலையிறங்கி முற்றிலும் ஒரு புதிய சூழலுக்குள் நுழைந்த பின், இவ்வுலகும், மனிதர்களும், வாழ்வும் எல்லாமே அந்நியமாத்தோன்றின. என் உலகில் இதற்கெல்லாம் இடம் என்ன என்ற கேள்வி தொடர்ந்து தொக்கி நின்றது. திரும்ப வந்து இறங்கியதுதான் பிறந்த ஊர் என்றாலும், வளர்ந்து பிணைந்த மலை, என் மனதை விட்டு விலகவேயில்லை.

உடல் சமவெளியில் நிலவினாலும் என் நினைவும், மனமும் மலை மேலேயே இருந்தன. விட்டு விலகமுடியாத ஒரு ஆழ்முடிச்சு அதோடு என்னை பிணைத்திருந்தது. மிகத்தீவிர அகச்சிக்கல்களில் அது கொண்டுபோய் விட்டது. வேறு வழியில்லை அதிலிருந்து மீண்டாகவேண்டும். புற உலகில் இதனை வெல்ல முடியாது. தவிர அகத்திற்குதான் சிகிச்சை அவசியம். ஆகவே அந்த மாய பால்ய உலகினை என் அக உலகில் சிருஷ்டித்துக்கொள்ளத்தொடங்கினேன்.

மெல்ல மெல்ல அது என்னை ஆக்கிரமிக்கத்துவங்கியது.இந்த அக உலகினை புறத்தில் கட்டியெழுப்பும் முயற்சியாகத்தான் #KundahMusicSeries எழுதத்துவங்கினேன். பால்யத்தின் என் அனைத்து சந்தோஷங்களையும், அந்த இனிய புவியியலையும், அற்புத மனிதர்களையும், அன்பையும், என் ஆழ்மன குதூகலங்களையும் எழுத்தின் வழி மீண்டும் பிரசவித்து இன்பம் கண்டேன். அவ்வுலகை இவ்வுலகில் நிறுத்தி இரண்டையும் மகிழ்வுபடுத்திக்கொண்டே இருந்தேன். என் அக-புறச்சிக்கல்களை இவ்வெழுத்துகள் பெருமளவு களைந்தன. மேலும் இதனைப்படித்து இதன் மூலம் அறிமுகமான நட்புக்களும் பெருகின.

புத்தகமாக வந்தபோது இந்த ஊரை, இந்த இடங்களை, இந்த மாந்தர்களை, இந்த அழகியலை ரசிக்கவேண்டும் என்று பெருமளவு நண்பர்கள் கேட்டுக்கொண்டே இருந்தனர். மிகக்குறிப்பாக, அமீரகத்தில் டிவிட்டர் வழியாக இணைந்த நண்பர்கள் ஆறு வருடங்களாக இந்தப்பயணத்தை திட்டமிட்டுக்கொண்டே இருந்தோம். ஆனால் அவ்வளவு எளிதாக அது வாய்க்கவில்லை. ஏகப்பட்ட தடைகள் வந்து கொண்டிருந்தன.

அத் தடைகள் யாவையும் களைந்து கடந்த வாரம் அமீரக நண்பர்களுடன் குந்தாபயணத்தை மேற்கொண்டோம். என்னதான் வளர்ந்த ஊர் எனக்கு தனிப்பெருமிதம் என்றாலும், ஊரின் பெருமை வானளாவியதுதான் என்றாலும், கூட்டிச்செல்லும் நண்பர்களின் உவகை எவ்விதம் இருக்கும் என்ற பதட்டம் உள்ளூர இருக்கத்தான் செய்தது. ”இதற்குத்தானா இவ்வளவு ஆர்ப்பாட்டம் சிவராமா” என்று அவர்களில் யாரேனும் ஒருவர் கூறிவிட்டால் கூட என் மனம் படும் ஆற்றாமையை நினைத்துக்கூட பார்த்தேனில்லை.

ஆனால் ஊர் எப்படி அவர்களை ஏமாற்றும். பரந்து விரிந்து செறிந்து மனங்களை மகிழ்த்தியே மகிழ்த்தியே உயர்ந்தததல்லவா. அது நண்பர்களையும் ஆட்கொண்டது. குன்னூரிலிருந்து பிரிந்து குந்தா போகும் பாதையிலேயே அது அவர்களை தன்வசப்படுத்தியது. முழுக்க மூடுபனியும், லேசான தூறலும், தூரத்துப்பச்சைகளை இன்னும் கண்ணுக்கினியதாய் காண்பித்தது. மலைவழி வழிந்துகொண்டேயிருந்து இயற்கை நீர்வீழ்ச்சிகளை வாகனம் நிறுத்தி கண்களால் பருகிக்கொண்டே மலையேறினோம்.

சாம்ராஜ் வளாகத்தில் நீலகிரியின் சிறந்த டீ ஒன்றைக்குடிக்கப்போகிறோம் என்று சொல்லி வாகனத்தை நிறுத்தினோம். நீலகிரியின் சாதாரண வேலை நேரம் தொடங்குவதற்கு முன்பே அங்குசென்றுவிட்டதால் கடை திறந்து தே நீர் வரத்தாமதமானபோது எழுந்த முனகல்கள் சற்றே மிரட்டின. ஆனால் முதல் மிடறு பருகியபோதே எழுந்த ஆனந்த ஒலிச்சிதறல்களை இந்த நொடி வரை மறக்கவில்லை செவி.இப்படியாக ஊர் சென்று சேர்ந்து, பரந்த மலைகள், பள்ளத்தாக்குகள், நீர்வீழ்ச்சிகள், ஏரிக்கரைகள், மலைக்கோவில், குறுகியும், நெடிந்தும் வளைந்த கொண்டை ஊசி வளைவுகள், மலையேற்றங்கள், ஆறை நிறுத்தி மின்சாரம் தயாரிக்கும் அணைகள் என எல்லாவற்றையும் பார்த்து மகிழ்ந்துகொண்டேயிருந்தோம்.

ஒன்றே ஒன்று மட்டும் தொக்கி நின்று கொண்டேயிருந்தது. இந்தப்பயணம் ஆரம்பிக்கும்போதே இதற்கு “நித்திரை அழகியைத்தேடி” என்றுதான் பெயர் வைத்தனர் நண்பர்கள். குந்தாவைப்பற்றி எவ்வளவோ எழுதியும், பேசியும் வந்தாலும் அதில் உச்சமாக என் நண்பர்கள் கருதுவது “நித்திரை அழகியும், நிஷாகந்தியும்” பதிவைத்தான். அதில் வரும், நித்திரை அழகி மலையைக் (Sleeping Beauty) காண்பதுதான் எங்கள் பயணத்தின் முதல் நோக்கமாயிருந்தது.ஆனால் கடும் மூடுபனியின் காரணமாக, முதல் நாள் பகல் வேளை முழுக்கக்காத்திருந்தும் அந்தக்காட்சி காணக்கிடைக்கவேயில்லை.

இதற்காகவே இந்த மலையின் நீள்கோணக்காட்சி ஒன்று தெரியும் ரிசார்ட் ஒன்றையே புக் செய்திருந்தோம், இரண்டு நாட்களும் பனி விலகவேயில்லையாதலால், அது வழியும் எங்களுக்கு நித்திரை அழகியின் தரிசனம் கிடைக்கவேயில்லை. இனி கிடைக்கவே கிடைக்காது என்று மனதைத்தேற்றிக்கொண்டு பயணத்தின் மற்ற சந்தோஷங்களில் திளைத்து இதனை மறந்திருந்தோம்.

இந்த முறை அவள் தரிசனம் இல்லை என்பது தனிப்பட்டமுறையில் எனக்கு ஒரு இழப்பே என்று நினைத்து மருகினேன். அவள் அருகில் இருக்கையில் ஏற்படும் ஆழ்மனதியான உணர்வு இந்த முறை வாய்க்காது என்ற ஏமாற்றத்தை சற்றே மறக்க முயன்றுவிட்டுதான் பயணத்தை தொடர்ந்துகொண்டிருந்தோம்.

கடும் மேகமூட்டம் மறைப்பதால், சற்று சீக்கிரமாக மலை இறங்கலாம் என்ற ஓட்டுநரின் கருத்தை ஆமோதித்து, 5 மணி சுமாருக்கே என் மனதிற்கியைந்த கெத்தை-முள்ளி-வெள்ளியங்காடு சாலையில் காரமடை நோக்கி பயணமானோம். சன்னல் வெளியெங்கும் மூடுபனி மிரட்டிக்கொண்டே இருக்க, நித்திரை அழகியின் மீதான தியானம் மட்டும் விலகவேயில்லை எனக்கு. ஒரே ஒரு கணமேனும் திரைவிலகி அவள் முகம் பார்க்க முடியாதா என்ற ஏக்கம் தொனிக்க நொடிகள், யுகமாககரைந்தபடி இருந்தத. ஏறக்குறைய 15 கொண்டைஊசிவளைவுகள் இறங்கியபிறகு வானமும், அவளின் மனமும் இறங்கின.

***********************************************************************”

நேரா என்னோட கையப்பாரு, அந்த இடதுபக்க மிஸ்ட் கூட்டத்துக்கு மேல இருக்குற மலையை மட்டும் பாரு. அதுதான் அவளோட முகம். மத்த மலையை பாக்காத, மிஸ்ட்டை பாக்காத, ஒரே ஒரு ஆங்கிள்தான், நல்லா பாரு.”தெரிந்தது – சிலிர்த்தது. வயிற்றுக்கு அருகில் ஒரு சிறிய மின்னல் பூ மலர்ந்தது. எச்சில் விழுங்க முயன்று அது தொண்டைக்குக்கீழே செல்லாமல் சட்டென இருமல் வந்தது. தலையைத் தட்டிக்கொண்டேன் சில நாட்களாக கேள்விப்படிருந்த ஸ்லீப்பிங் ப்யூட்டி எனும் மலை – பெண் உருவில் ஒரு மலை – தலை முடியை விரித்துப்போட்டுக்கொண்டு, கண்மூடிப் படித்திருக்கும் ஒரு பெண்ணின் உருவம். மேடான நெற்றி, நேரான மூக்கு, சிறிய உதடு, வளைந்த மோவாய், கழுத்து, நேரான மார்பு, குழைந்த வயிறு என பார்த்த முதல் நொடியில் அச்சமும் பார்க்கப்பார்க்க பரவசமும் தோன்றும் தூங்கும் அழகி என்னும் மலை. அவ்வளவு குளிரிலும் லேசாக வியர்த்தது.

***********************************************

மேற்கண்டது நான் முதன்முதலில் ஸ்லீப்பிங் பியூட்டியைப்பார்த்தபோது ஏற்பட்ட உணர்வு. அதே பெருமிதம், அதே சிலிர்ப்பு, அதே உவகை அன்று மேகம் கலைந்தபோதும் வந்தது. வண்டியை ஓரம் நிறுத்தி கண்ணார அவளைப்பருகினோம். மலைகளுக்கிடையே படுத்திருக்கும் இன்னொரு மலையென எப்போதுமே அவளை என் கண்கள் கண்டதில்லை. என்றேனும் ஒரு நாள் எழுந்துவரக்காத்திருக்கும் யக்‌ஷியெனவே அவளைக்கொண்டிருக்கிறேன்.இவ்வளவு நேரம் கண்ணாமூச்சி விளையாடி பயணத்தின் இறுதித்தறுவாயில் அவளைக்காட்டியதும், இம்மலை எனக்குச்சொல்லும் சின்னஞ்சிறு ரகசியங்களில் ஒன்றென்றே கொள்வேன். மிகுந்த மன நிறைவோடு மலையிறங்கினோம்.

சுகந்தமாலினி

கற்பூர வாசம் வந்து காற்றோடு கலப்பதுபோல், உன்னோடு வாழ்ந்திருக்க சாமி சொன்னதய்யா

என்ற பாடல் வரிகள் அதிகாலையிலேயே மனதின் அடியாழத்திலிருந்து மேலெழுந்து வந்து அழைத்தபடியே இருக்கின்றன.

“இனம்புரியாத ஆழ்மனக்கிறுக்கு இந்தப்பாட்டு மேல எனக்கு, பவதாவோட குரல் இந்தப்பாடலுக்குள்ள அவ்ளோ பாந்தமா சேர்ந்து ஒலிக்கும். இளையராஜாவே பெண் குரல்ல பாடினதோன்னு சமயத்துல நினைச்சுக்குவேன் “

வாக்மேனின் ஒரு முனையை என் காதிலும், மற்றொன்றை அவன் காதிலும் வைத்துக்கொண்டு சந்த்ரு பேசிய இந்த 13 வருட பழைய உரையாடலை இரண்டு நிமிடங்கள் முன்புதான் கேட்டது போல் இருக்கிறது. அப்போது கோர்த்துக்கொண்டிருந்த அவன் கரங்களில் வெம்மையை  இப்போது மீண்டும் உணர்ந்தேன்.  இத்தனை வருடங்கள் கழித்து அவனை சந்திக்கப்போகிறேன் என்ற உணர்வு எங்கிருந்தோ மேலெழுந்து வந்து என்னை அளவில்லா உற்சாகத்தில் தள்ளியது.

கூகுளில் தேடி “ஒரு சின்ன மணிக்குயிலு” பாடலை என் பாத்ரூம் ஷவர் எம்பி3 யில் இணைத்தேன். நீரோடு இசையும் வார்த்தைகளும் பின்னிப்பின்னி என்னை நனைத்தன – சந்த்ருவின் பழைய நினைவுகளும்.

*

ப்ராட்கேஜ் வராத மில்லினியப்புதுவருடங்கள் அவை.  மீட்டர் கேஜ் மின்சார ரயில்கள் மட்டும் சென்னையின் தண்டவாளங்களை இணைத்துக்கொண்டிருந்த காலம் அது.  நெரிசலைத்தவிர்க்கும்பொருட்டு தினமும் காலையில் 9:15 மணிக்கு பல்லாவரத்திலிருந்து புறப்படும் பல்லாவரம் ரிட்டர்னில்தான் என் அலுவலகத்திற்கான பயணம் துவங்கும். அங்குதான் முதன்முறையாக சந்த்ருவை சந்தித்தேன்.  

முதலில் அவன் கையில் வைத்திருந்த அந்த பெரிய பச்சை நிற புத்தக அட்டையை பார்ப்பதுதான் என்  நோக்கமாக இருந்தது. முன்னும் பின்னுமாகத் திரும்பி அந்த நூலின் பெயரை வாசிக்க முயன்று தோற்றுக்கொண்டிருந்தேன். கோடம்பாக்கம் ஸ்டேஷன் வந்து இறங்கப்போகும் தருவாயில் புத்தகத்தை என் கையில் கொடுக்கும் பாவனையில்

“இது ’காடு’, ஜெயமோகனோட புது நாவல்”

என்றான். இரண்டு நாள் ஷேவ் செய்யாத இளந்தாடி,  படிய வாரிய தலை, சம்பந்தமேயில்லாத நிறத்தில் சட்டையும், பேண்ட்டும். இப்படி எண்ணற்ற பெண்ணிடம் தோற்கும் பாவனைகள் இருந்தாலும், அந்தக்கண்களும், கள்ளமில்லா குறுஞ்சிரிப்பும் அவன் கேரக்டரை பறைசாற்றும் அற்புதக்குறியீடுகள். நேரே கண்களின் ஆழத்தை நோக்கிப்பேசுவான்.

“ஓ, நன்றிங்க, ரொம்ப நேரமா அந்த அட்டை வாசகத்தை  படிக்க ட்ரை பண்ணி தோத்துப்போயிருந்தேன். எப்படி இருக்கு நாவல்.”

அடுத்த ஐந்தாவது நாளில் நாங்களிருவரும் காடு புத்தகத்தைப் பற்றி உரையாடலில் தொடங்கி நண்பர்களாகினோம். அன்று தொடங்கி எங்கள் காலைப்பொழுதுகள் உற்சாகம் கொப்பளிக்கத்தொடங்கின.  பல்லாவரம்  தொடங்கி கோடம்பாக்கம் வரையிலும் ரயில், பிறகு ரயில் நிலையத்திலிருந்து இறங்கி, முரசொலி அலுவலகம் வழியாக மஹாலிங்கபுரம் வரையிலும் எங்கள் நட்பும் உரையாடலும் தொடர்ந்தது. 

”ஏன் மெட்ராஸ்ல உள்ள பெரிய லேண்ட்மார்க்கெல்லாம் சிவப்பாவே இருக்குன்னு யோசிச்சிருக்கியா?”

“அவ்ளோல்லாம் கஷ்டப்பட்டு ஏன் யோசிக்கணும், வேணும்னா சன்னா சமோசா எங்க சிறப்பா இருக்கும்னு கேட்டா உடனே சொல்லிடுவேன்”

”வாஸ்தவம்தான்” குறுஞ்சிரிப்போடு சொன்னான்

”ஆனா சொன்னா கேட்டுப்பேன், உங்களுக்குத்தெரிஞ்சா சொல்லலாம்”

”பிரிட்டிஷ்காரங்க மெட்ராஸை கட்டுமானம் பண்றப்போ ஒரே ஒரு மோனோபோலி என்ஜினியரிங் காண்ட்ராக்டர்தான், அவர் பேர் நம்பெருமாள் செட்டி, அவர்கிட்ட நிறைய செங்கல் சூளைகளும் இருந்ததாம். அதுனால சிக்கனமா எல்லா கட்டிடத்துக்கும் செவப்பு கலர்லயே அமைச்சுட்டாருன்னு ஊருக்குள்ள ஒரு பேச்சு” என்றான். இப்படியெல்லாம் யோசிக்க வேண்டும் என்றுகூட எனக்குத்தோன்றியதில்லை. அது தொடங்கி வித விதமாக சென்னையின் முக்கியமான வரலாற்றுச்சிறப்புமிக்க இடங்களுக்கெல்லாம் பேருந்திலும், ரயிலிலுமாக சுற்ற ஆரம்பித்திருந்தோம்.

24 வயது இளைஞனுக்கான ஆதார கெட்டபழக்கங்களோ, சினிமா டிராமா இத்தியாதிகளோ இல்லாது வரலாறு, கவிதை, இலக்கியம், பயணம் என ஒரு தனிப்பிரதியாக இருந்தான். பேசும்போதெல்லாம் அருவியாகக் கொட்டும் தகவல்களுக்காகவே அவனுடன் இருப்பதை எப்போதும் விரும்பினேன். சில மாதங்களிலேயே எங்கள் நட்பு மிகப்பலமாக வளர்ந்தது. அது காதலாகிக் கனிந்த அந்த நன்னாளும் வந்தது.

”நாளைக்கு திருநீர்மலைக்கு போலாமா” என்றான் ஒரு நாள். பொதுவாக அவன் கோவில்களுக்குப்போவதில் ஆர்வம் காட்டுவதில்லை. போனாலும், அதன் வரலாறு பற்றிப்பேசுவானே ஒழிய, பக்தி கிடையவே கிடையாது. எனக்கு ஆச்சர்யமாக இருந்தது.

உடனேயே “போலாமே” என்றேன்.

பம்மலிலேயே இருந்தும், அவ்வளவு அருகில் இருக்கும் இந்த அற்புதமான கோவிலை எப்படித் தவறவிட்டேன் என்றே தெரியவில்லை. திவ்ய தரிசனமும் அவன் அருகாமையும் உள்ளத்தின் மகிழ்ச்சியை இரட்டிப்பாக்கிக்கொண்டிருந்தது. அந்த கனிவான தருணத்தில்தான் அவன் அந்தப்பரிசை வழங்கினான்.

“உன் பேருக்கு என்ன அர்த்தம் தெரியுமா?”

“சுகந்தின்னா வாசமானவள்னு அர்த்தம், எவ்ளோ வியர்வை வாசமா இருக்கேன் பாத்தியா?”

“அவ்ளோதானா?”

“அப்புறம்”

”எனக்கு உன் பேர்லயே இருக்குற வண்ணம்தான் மனதுக்கு நெருக்கமான வண்ணம். சுகந்தின்னா லாவண்டர்னு ஒரு அர்த்தம் இருக்கு. ஏனோ பிறந்ததுலேர்ந்தே கத்திரிப்பூ வண்ணத்துமேல எனக்கு ஒரு இனம்புரியாத ஈர்ப்பு, என் வாழ்க்கைல எல்லா முக்கிய விஷயங்களின்போதும் அந்த வண்ணம் இயைஞ்சே வந்திருக்கு. உன் பேரைத் தெரிஞ்சுகிட்ட அந்த நிமிடத்துலேர்ந்து என் மனசுல நான் என் டெஸ்டினியைத் தேடிக்கண்டு புடிச்சுட்டேனோன்னு தோணுச்சு. அதான் உங்கிட்டயும் என் விருப்பத்தை சொல்லலாம்னு இங்க கூட்டிட்டு வந்தேன்.”

அவன் கண்கள் ஆழமானவை, கனிந்த பார்வை கொண்டு இதயம் துளைப்பவை, எப்போதுமே அன்று அது இரண்டு மடங்காயிருந்தது. சிரித்தேன், மனம் துள்ளிக்குதித்தது, ஒரு பறவையைப்போல பறக்க வேண்டும் போல இருந்தது. உள்ளே ஓடிப்போய் நீர்வண்ணப்பெருமாளுக்கு கண்ணீர் மல்க நன்றி சொல்ல வேண்டும் போல இருந்தது. சிரித்தேன், அவன் தோள் பற்றி அழுதேன். ஒரு கணம், ஒரே கணம்தான்.

“வா இப்பவே கல்யாணம் பண்ணிக்கலாம்.”

”லூஸ், பேசாம உக்காரு”

“இல்லை, எனக்கு மனசு நெறஞ்சு இருக்கு, இன்னிக்கே பண்ணிப்போம்” என்றேன்

இப்போது நினைத்துப்பார்த்தால் அசட்டுத்தனமாகதான் இருக்கிறது. ஆனால் அப்போதே அந்த உடனடி சந்தோஷத்தைக்கொண்டாடும் பொருட்டு பெரிய முட்டாள்தனத்தை செய்தேன், மலையிறங்கி, மாலைகளும், பூக்களும் வாங்கி, மஞ்சளில் கோர்த்த கயிறு வாங்கி ஆவணி மாதம் , சனிக்கிழமை, சதுர்த்தி நாளில் , யாருக்கும் தெரியாமல் விஷ்வக்சேனர் சன்னிதி முன்னால் நின்று கொண்டு எந்த மந்திரங்களும் ஒலிக்காமல், ஓங்கி ஒலித்த என் பிடிவாதக்குரலுக்கு செவிசாய்த்து எனக்கு சந்த்ரு தாலி கட்டினான்.

”எப்போ முடியுமோ எப்போ வீட்ல பேசி, மண்டபத்துல, மந்திரங்கள் முழங்க, கல்யாணம் பண்ணிக்கலாம். ”

என்று சமாதானப்படுத்திக்கொண்டோம்.

ஆனால் அது நடக்கவே நடக்காது என்ற நிலையை அடுத்த ஒரு வருடத்தில் எட்டினோம். ஜாதி, வருமானம், வேலை என பல காரணங்களைக்காட்டி சந்துருவை எங்கள் வீடு விரட்டிக்கொண்டே இருந்தது. தளராமல் போராடினோம் மாதக்கணக்கில். ஆனால் ஒரு கட்டத்தில் முதலில் தளர்ந்தது நாந்தான். வாழ்க்கை என்ற பெரிய உலகத்தில் என்னையும், சந்துருவையும் ஒரு எறும்பு போல உணர ஆரம்பித்தேன். அவனைத் திருமணம் செய்தால் வாழ்க்கை முழுதும் போராட வேண்டி வருமோ என்ற ஆழ்ந்த விஷ முள் எப்படியோ என் மனதிற்குள் விதை விட்டது.

எந்த பல்லாவரம் ரிட்டர்னில் எங்கள் காதல் தொடங்கியதோ, அங்கேயே அவனுக்கு விடை கொடுத்துவிட்டு வந்தேன். பெரிய ஆர்ப்பாட்டம் செய்வானோ, என்னைத்திட்டுவானோ, ஏமாற்றினாயே என்று புழுதி வாறித்தூற்றுவானோ என்றெல்லாம் எண்ணிப்போன எனக்கு, அவனின் அமைதி மிகுந்த அச்சமூட்டியது. திக்கித்திணறி வார்த்தைகள் கோர்த்து, நான் சொன்னதை இரண்டாவது நொடியில் உள்வாங்கிங்கொண்டு

“நீ போ சுகந்தா, உனக்கு அதுதான் சரி”

என்று கூறிவிட்டு, மீனம்பாக்கம் ஸ்டேஷனில் இறங்கிச்சென்றுவிட்டான்.

அதுதான் அவனைக்கடைசியாகப்பார்ப்பது என்று நான் உணரவேயில்லை. பின்னர் சமாதனப்படுத்திக்கொள்ளலாம் என்று நினைத்தேனா அல்லது விட்டது சனி என்று அந்த தருணத்தில் நினைத்தேனா என்று தெரியவில்லை.

ஆனால் அதன்பிறகு அவனைக்காணவேயில்லை. எனக்குத்தெரிந்த அவன் ஒரே அலுவலக எண்ணில் தொடர்பு கொள்ளும்போதெல்லாம் இல்லை என்றார்கள். வேலையை விட்டுப்போய் விட்டதாகச்சொல்லி விட்டார்கள். பல்லாவரம் ரிட்டர்ன் வரும்போதெல்லாம் எல்லா பெட்டிகளிலும் ஓடிப்போய்த்தேடிப்பார்த்திருக்கிறேன்.

அப்போது போனவன்தான், அதன் பிறகு அவனைப்பார்க்கவேயில்லை, அவனைப்பற்றிய எந்த தகவலும் தெரியவில்லை.

வருடங்கள் கடந்து, வாழ்க்கை வளர்ந்து நெடுந்தூரம் வந்தாலும், சின்னஞ்சிறிய பிரச்சனைகளின்போது கூட, நான் அவனுக்குச்செய்த ஊழின் பெருவலிதான் இது என்றே உள்மனது அறற்றாத நாளில்லை.

*

13 வருடங்கள் கழித்து இரண்டு நாட்கள் முன்னால் வந்த அந்த தொலைபேசி அழைப்பில் அவன் குரலைக்கேட்டவுடன், செய்துகொண்டிருந்த அத்தனை வேலைகளையும் அப்படியே விட்டுவிட்டு வெளியே ஓடிவந்தேன்.

கம்மிய குரலில்

“எப்படி இருக்க சந்த்ரு, எங்க இருக்க” என்றேன்

அதற்கு பதிலேதும் இல்லை

“உன்னப்பாக்கணும், சனிக்கிழமை திருநீர்மலை வர்றியா?” இரண்டே வார்த்தைகள்தான். தொடர்பு அறுந்தது

அந்த அழைப்பே என் கற்பனைதானோ என்று நினைத்தேன். இல்லை, இன்கமிங் எண் ஒன்று இருந்தது, 27 நொடிகள் பேசிய லாக் இருக்கிறது. அந்த எண்ணுக்கு இரண்டு நாட்களில் 100 தடவை அழைத்திருப்பேன். ஸ்விட்ச் ஆப் என்கிறது.

ஆயினும் என்ன, சந்த்ரு பேசினான், திரு நீர்மலைக்கு வருகிறான் போதாது. இதோ உற்சாகமாக கிளம்பிவிட்டேன்.

என்னவெல்லாம் பேசலாம், 13 வருடங்கள் எவ்வளவு தூரமானது. பல்லாவரம் ரிட்டன் இப்போது கிடையாது, மீட்டர் கேஜே கிடையாது, பிராட் கேஜில் நெரிசலில் நின்று கொண்டு போன காலங்கள் மலையேறிப்போயின, வேலை மாறியது, வாழ்க்கை மாறியது, மாருதி சென்னில் ஆரம்பித்து மூன்றாவது கார் மாற்றி இப்போது பலேனோவிற்கு வந்திருக்கிறேன்.

இரண்டு முறை ஆப் ஷோருக்காக அமெரிக்கா போய் வந்திருக்கிறேன், என் ஆங்கிலம் மேம்பட்டிருக்கிறது, ஓ எம் ஆர் சாலையில் பெரிய ஐ டி கம்பெனியின் நிர்வாகம் என் கையில் இருக்கிறது. லெபனானுக்கு போய் கலீல் கிப்ரான் வீட்டைப்பார்த்துவிட்டு வந்து அவன் முதலில் பரிசளித்த கிப்ரான் புத்தகத்தை படித்தது, அவனுக்குப்பிடிக்குமே என்று மாதா மாதம் லாவண்டர் கலரில் உடை வாங்கியது…இன்னும் எத்தனை இருக்கிறது.

ஆனால், சுகந்தமாலினி ராமகிருஷ்ணனாக இருந்த நான் சுகந்தமாலினி ரவிச்சந்திரனாக மாறி இல்லறம் கசந்து, விவாகரத்தாகி மீண்டும் சுகந்தமாலினி ராமகிருஷ்ணனாகவே மாறிவிட்டதை, சுகந்தமாலினி சந்திரசேகரனிடம் சொல்லக்கூடாது, சொல்லவே கூடாது, எல்லா காயங்களை விடவும் இது அவனுக்கு வலிக்கலாம்.

லாவண்டர் வண்ண சுடிதார், மீரா ஷீகாய் போட்டுக்குளிந்த கூந்தல், முல்லைப்பூ, கண்ணுக்கு மை. கைக்கடிகாரத்தை, கைக்கு உள்பக்கமாகக் கட்டி, மிகக்கவனமாக பெர்ஃயூம் தவிர்த்தேன். காரை ரிவர்ஸ் எடுத்து வீட்டுக்கு வெளியில் வந்ததும் ஏதோ ஞாபகம் வர, உள் சென்று துப்பட்டா ஒன்றை எடுத்துப்போர்த்தி தோள்களின் இரண்டு புறமும் பின் போட்டுக்கொண்டு எனக்கு நானே சிரித்துக்கொண்டேன்.

இனி 55A க்கென நிற்க வேண்டாம், நம் காரிலேயே போகலாமென மகிழ்வாக சொல்லலாம். இல்லை, அவனுக்கும் கார் இருக்கும். அவன் காரில் நான் போகலாம். ஏதேதோ எண்ணங்கள் மோத, சற்று வேகமாகவே காரைச்செலுத்தினேன்.

அடிவாரத்தில் எந்த காரையும் காணவில்லை. பார்க் செய்து கீழ் சன்னிதி முழுக்க ஓட்டமும் நடையுமாகச்சுற்றினேன். வந்தது வீணா?, ஒரு வேளை அது ப்ரான்க் காலாக இருந்ததால், உற்சாகம் வடிந்ததுபோலத்தான் இருந்தது. இல்லை நிச்சயம் இல்லை, அது சந்துருவின் குரல்தான், மலை மேல் வேகு வேகுவென ஏறினேன், நுழைவு மண்டபத்திற்கு சற்று அருகிலேயே அவனைப்பார்த்துவிட்டேன்.

அப்படியேதான் இருக்கிறான், சம்பந்தமேயில்லாத நிறத்தில் சட்டையும், பேண்ட்டும். முழுக்கையை மடித்துவிடும் அதே ஸ்டைல்,  தலை கலைந்திருக்கிறது. கையில் கடிகாரம் இல்லை. எங்கோ வெறித்த பார்வை. அப்போதே அவனைக்கட்டிக்கொள்ளும் பாவனையில் அருகில் சென்றேன். அதை தவிர்க்கும் விதமாக சற்றே நகர்ந்து என்னைப்பார்த்தான். அதே பார்வை, ஆழமாக மனதைத்துளைக்கும் பார்வை, ஆனால், ஆனால் அவன் கண்கள், கண்களில் என்ன அது……?

”ஆறாம் நூற்றாண்டுல திருமங்கையாழ்வார் இங்க வந்தப்ப, மலைக்கு கீழ வெள்ளம் வந்து சூழ்ந்துகிச்சாம், அப்புறம் நீர்வண்ணப்பெருமாள் வந்து ஏதோ மதகைத் திறந்துவிட்டு ஊரையும், ஆழ்வாரையும் காப்பாத்தினார்னு சொல்றாங்க” என்றான்.

எப்போதும் போல அந்தரத்தில் துவங்கும் உரையாடல், இவ்வளவு வருடம் கழித்தும் அவன் மாறவில்லை.

“எப்படி இருக்க சந்த்ரு?”

”பாக்குறியே அப்படியேதான்..”

என்னைப்பார்ப்பதைத் தவிர்க்கிறான், நியாயம்தான். என்னைத் தவிர்க்க அவனுக்கு எல்லா நியாயங்களும் இருக்கிறது.

“ஆனா திருமங்கையாழ்வார் பாத்ததுக்கப்புறம் அப்படி ஒரு வெள்ளத்தை சென்னை போன வருஷம்தான் பார்த்திருக்கும் இல்ல, சென்னையே மூழ்கிடுச்சாமே”

”நீ அப்போ எங்க இருந்த, சென்னைல இல்லையா சந்த்ரு?”

“உன்னை தேடிகிட்டே இருந்தேன், எங்கெங்கியோ?”

“நானும்தான், எப்படித்தேடினேன் தெரியுமா”

”அன்னைக்கு மீனம்பாக்கம் ஸ்டேஷன்ல நான் இறங்கிப்போனப்புறம் நீ பத்திரமா நேரத்துக்கு ஆபீஸ் போயிட்டியா சுகந்தா?”

இது என்ன கேள்வி, கேட்பதற்கு வேறொன்றுமா இல்லை, புரியாமல் பார்த்தேன். முறுவலுடன் திரும்பினான், ஆ, அந்தக்கண்கள்.

“எனக்கு 13 வருஷமா அந்த ஒரே கவலைதான், ரயில் பாதிலயே நின்னா, உனக்கு ஆபீஸ்க்கு லேட்டாகிடுமேன்னு”

சட்டென எதுவும் புரியவில்லை. அன்று ஏனோ ரயில் மீனம்பாக்கத்திற்கு சற்றுத்தள்ளி நின்று விட்டது, இருந்த குழப்பத்தில், அழுகையில் எனக்கு எதுவும் புரியவில்லை, எல்லா பயணிகளும் நடந்தே பழ்வந்தாங்கல் ரயில் நிலையத்திற்கு சென்று சற்று நேரம் கழித்து வேறு ரயில் பிடித்துப்போனோம்.

இதுவே இப்போதுதான் நினைவுக்கு வருகிறது.

இப்போது என்னை நேருக்கு நேராகப்பார்த்தான், அவன் பார்வை என்னை உலுக்கியது.

“அன்னைக்கு ஏன் ரயில் பாதில நின்னுச்சுன்னு இன்னும் தெரியலையா?”

நான் அவன் கண்களைப்பார்த்து கலவரப்பட்டுப்போனேன் இப்போது, அது சந்துருவின் கண்களல்ல, அவற்றில் இவ்வளவு குரூரம் இராது. நிச்சயமாக.

”அந்த பல்லாவரம் ரிட்டர்ந்தான் என் ரத்தத்தையும், சதையையும் மொத்தமா கொண்டு போச்சு சுகந்தா, ஆன்மா மட்டும் உன்னைத்தேடி அலைஞ்சுது”

சட்டென மயிர்க்கூர்ச்செறிந்தது, தலை சுற்றியது. அவன் உயரம் அதிகரித்தது போல இருந்தது, கால்களைப் பார்க்க எண்ணித்தோற்றேன், தோளில் அழுந்திய அவன் கை என் எடை மொத்தத்தையும் தாங்கியது போலிருந்தது,

“வா, திரும்பி இந்த திரு நீர்மலையிலிருந்தே புது வாழ்வு தொடங்கலாம், சுகந்தா”

என்று சொன்னபடி மலையிலிருந்து தள்ளிவிட்டான். லாவண்டர் நிற மலர்கள் என்னை வரவேற்றன, துப்பட்டா இறகுகளானது, முல்லை மலர் வாசம் உலகெங்கும் நிரம்பியது, தூரத்தில் எங்கேயோ பவதாவின் குரல் காற்றில் தேய்ந்து ஆன்மாவை நிரப்பிக்கொண்டிருந்தது.

”காற்றாக நான் கலந்து மூச்சாக உன் நினைவில் உன்னோடு வாழ்ந்திருக்க வாழ்த்து சொன்னதய்யா”!

தமிழ்த்திரைப்பாடல்கள் – 2009

இந்த வருடத்தில் வெளியான தமிழ் திரைப்படப் பாடல்களில் என் மனதிற்குப் பிடித்த பாடல்களை இங்கே தொகுத்திருக்கிறேன். இது முற்றிலும் என் ரசனை சார்ந்தது. ஒரு இசையமைப்பாளருக்கு ஒன்று அல்லது அதிகபட்சம் இரண்டு பாடல்கள் என்ற விகித்த்தில் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறேன்.

ஜி.வி.பிரகாஷ்குமார்

ஜி.வி.பிக்கு இந்த வருடம் இரண்டு ஜாக்பாட் திரைப்படங்கள் கிடைத்திருந்தன. இரண்டுமே இன்னும் வெளிவராவிட்டாலும் பாடல்கள் அனைத்தும் பெரும் அமர்க்களமாக இருந்தன.

தாய் தின்ற மண்ணே –ஆயிரத்தில் ஒருவன் – விஜய் யேசுதாஸ், நித்யஸ்ரீ மகாதேவன் – வைரமுத்து, வெட்டூரி சுந்தரமூர்த்தி

“Song of the year” என்று பெரிய எழுத்துக்களில் போட்டாலும் தகும். பெரும் துயரத்தை உணர வைக்கிற வரிகளும், வாத்தியங்களும் இணைந்து செய்யும் குழைவு மகா அற்புதம். ஜி.வி. பிரகாஷ் போடும் பிற டப்பாங்குத்துப்பாடல்களை யாரேனும் குறை சொல்ல முனையும்போது இந்த ஒரே ஒரு பாடலையே அவர் பிரம்மாஸ்திரமாக உபயோகித்துக்கொள்ளலாம்.

உன்பேரை சொல்லும்போதே – அங்காடித் தெரு – நரேஷ் ஐயர், ஷ்ரேயே கோஷல், ஹரிசரண் -நா.முத்துகுமார்

புல்லாங்குழல், கீபோர்ட் மற்றும் நரம்பு இசைக்கருவிகளிலிருந்து மொத்தமாக வழியும் இசையுடன் இணையும் மிதமான அதிர்வு வாத்தியஙள். எழுதும்போதெ எவ்வளவு இதமாக இருக்கிறது. முதன்முதலில் இந்த பாடலைக்கேட்டபோது தளர்வான ஒரு மாலையில் முகத்தில் இதமாக காற்று உரசுவதுபோல இருந்தது. அற்புதமான பாடல்.

இதைத்தவிர ஆனந்ததாண்டவம் திரைப்படப்பாடல்களும் எனக்கு பிடித்திருந்தன.

விஜய் ஆண்டனி

விஜய் ஆண்டனி இந்த வருடத்தில் ஒரு பெரிய ஏணியில் ஏறி வந்திருக்கிறார் என்றே சொல்ல வேண்டும். விதவிதமான வாய்ப்புகள் அவர் கதவைத்தட்டி அழைத்தன. அவரும் அவருடைய ஸ்டைலை ஓரளவிற்கு இயக்குனர்களுக்கேற்ப மாற்றிக்கொண்ட விதம் ரசிக்க வைத்தது. அவரின் இரண்டு பாடல்கள் எனக்கு மிகவும் பிடித்தன இந்த வருடத்தில்.

நீ ஒத்த சொல்லு சொல்லு… – ராகுல் நம்பியார், ப்ரீதாஅவள் பெயர் தமிழரசி – ஏகாதசி

இந்த ஆல்பத்தில் முதலில் உள்ள் பாடல். எனக்கு மிகவும் பிடித்தது.  சாதாரண வரிகள்தான் என்றாலும் இந்த சூழ்நிலைக்கு இது பெரிதும் பொருந்துவனவாக இருந்தது. ப்ரீதாவின் குரல் சற்றே கீச்சுக்குரலாக இருந்தாலும் இந்த பாடலைத் திரையில் பார்க்கும்போது  (ஆம் துபாய் திரைப்பட விழாவில் இதன் compressed version பார்த்தேன்.) கதாநாயகியின் குரலுக்கு ஒத்து வருகிறது. நல்ல பாடல்.

கரிகாலன் காலைப்போல – வேட்டைக்காரன் – சுர்ஜித், சங்கீதா ராஜேஸ்வரன் – கபிலன்

கபிலனிடமிருந்து மறக்கமுடியாத இன்னொரு டூயட்.  தாளம் போடவைக்கும் மெட்டுக்கள், ரசிக்க வைக்கும் வரிகள் என்ன அருமையான ஜோடிப்பாடல். சங்கீதா ராஜேஸ்வரனின் குரல் பாவங்கள் அருமை.

ஜேம்ஸ் வசந்தன்

நான் போகிறேன் மேலே மேலே – நாணயம் – எஸ்.பி.பாலசுப்ரமணியம், சித்ரா

80,90 களில் வந்த பாடலைக்கேட்பதுபோன்ற ஒரு பிரமை இருக்கிறது இந்த பாடலைக்கேட்கும்போதெல்லாம். அநாவசிய மேற்கத்திய இசைக்கோர்ப்புகள் இல்லாமல் இருந்தாலே ஜேம்ஸின் பாடல்கள் நல்ல தரத்தில் இருக்கின்றன.

கோடி கோடி ஆசைகள் – காவலர் குடியிருப்பு – சரத், ப்ரியாஹேமேஷ் – தாமரை

கானடா ராகப் பாடல். தமிழ் சினிமா செண்டிமெண்ட் படி கண்டிப்பாக ஹிட் ஆகும். அருமையான வரிகள். குரல்களும் இனிமை. ஆனால் இண்டர்லூட் சம்மந்தமே இல்லாமல் பொறுமையை சோதிக்கிறது. வேறு வாத்தியங்களை உபயோகித்திருக்கலாமோ?  ஆயினும் சிறப்பான அவுட்புட்.

யுவன்ஷங்கர் ராஜா

துளி துளிதுளி மழையாய் வந்தாளே – பையா – ஹரிசரண்,தன்வி – நா.முத்துகுமார்

மென்மையான காதல்பாடல். காதுக்கு அருகில் அமர்ந்து கொண்டு பாடுவது போல ஹரிசரண் தனது குரலை சற்றே குழைவாக்கிக்கொண்டிருப்பது அழகு. ரிதம் எதுவும் இல்லாமல் காதுகளில் படரும் அந்த இரண்டாவது இண்டர்லூட் (interlude) பாடலில் ஹைலைட்.

சொல்லப்போனால் இந்த வருட்த்தில் யுவனின் சிறந்த ஆல்பம் இது. அட்டா மழைடா, சுத்துதே சுத்துதே ஆகிய இரண்டு பாடல்களும் மற்ற சிறப்பான பாடல்கள்.

கடலோரம் ஒரு ஊரு – குங்குமப்பூவும் கொஞ்சும்புறாவும் – எஸ்.பி.சரண், யுவன் ஷங்கர் ராஜா – வாலி

யுவன்ஷங்கர் ராஜா பாடிய பாடல்தான் ஆல்பத்தில் முதலில் வரும். ஒரு நல்ல பாட்டு இவர் குரலால போச்சே என்று வருந்துவதற்கும் அதன் இரண்டாவது வெர்ஷன் இள வயது எஸ்.பி.பி குரல் போல எதிரொலிக்கும் எஸ்.பி.சரண் குரலில் வளைய வரும். அருமையான வரிகள். மென்மையான பைப் ஒலி சின்னச் சின்ன சங்கதிகள். சூப்பர்.

கார்த்திக் ராஜா

கண்ணில் தாகம் – அச்சமுண்டு அச்சமுண்டு – செளம்யா – ஆண்டாள் பிரியதர்ஷினி

என்றும் நினைவில் நிற்கின்ற, அழகான ஒலிகளினால் செறிவூட்டப்பட்ட பாடல். கார்த்திக்ராஜா வருடத்திற்கு இப்படி ஒரு பாட்டு போட்டாலே போதும். செளம்யாவின் முதல் பாடல். நிறைய பாவங்களை வெளிப்படுத்தியிருந்தார். நிச்சயமாக மிக நல்ல பாடல்.

சபேஷ்-முரளி

நிலா நீ வானம் காற்று – விஜய் யேசுதாஸ், சின்மயி – யுகபாரதி

இந்த பாடலையும், இதன் படமாக்கத்தையும் பார்த்துவிட்டுத்தான் முதல் நாளே திரைப்பட்த்திற்கு சென்றேன்.  நிறைய வார்த்தைகளை அர்த்தமுள்ள கோவையாக இணைத்திருக்கும் யுகபாரதியின் முயற்சி அருமை. சின்மயி குரல் மிகச்சரியாக இந்த பாடலுக்கு பொருந்தியது அழகு.

இளையராஜா

ஒளிதரும் சூரியனும் – வால்மீகி – இளையராஜா-பெலாஷிண்டே – வாலி

வால்மீகியில் இளையராஜா இசையமைத்திருந்த இந்த பாடல் எனக்கு மிகவும் பிடித்த பாடல். மலையாள சினிமாவை விட்டுவிட்டால்  இந்த வருடத்தில் தமிழில் ராஜாவின் மிகச்சிறந்த பாடலாக இதனையே சொல்லத்தோன்றுகிறது. இந்த பாடலின் ஆண்குரலில் ஸ்ரீனிவாஸ் அல்லது கார்த்திக் பாடியிருந்தால் இன்னும் சிறப்பாக இருந்திருக்கும். மிகவும் குழைவான பாடல். பெலா ஷிண்டே தமிழ் சினிமாவின் அடுத்த ஷ்ரேயா கோஷல்.

வித்யாசாகர்

ஒருநாள் இரவில் – பென்னிதயாள், திப்பு – நா.முத்துகுமார்

இந்த வருடம் முழுவதிலும் என் ரசனை அடிப்படையில் வித்யாசாகருக்கு சொல்லுக்கொள்ளும்படியாக வந்த ஒரே பாடல் இது ஒன்றுதான். நல்ல வேகம், ரசிக்கவைக்கும் பீட்ஸ் எல்லாம் சேர்ந்து சிறப்பாக வந்திருக்கிறது.

இந்த வருடம் ARR ஆல்பம் ஒன்றும் தமிழில் வரவில்லை. ஹாரிஸ்,  தேவிஸ்ரீ பிரசாதின் பாடல்கள் எதுவும் எனக்கு பிடிக்கவில்லை.  ஹாரிஸ் நல்ல டியூன் போட்டிருந்தாலும்  பா.விஜயின் புண்ணியத்தில் பெரும் சொதப்பலாகும்  அந்த பாடல்களை எந்த கணக்கில் சேர்ப்பதென்றே தெரியவில்லை.

தாமரை, முத்துக்குமார், யுகபாரதி இந்த மூவர் கூட்டணிதான் தமிழ் திரைப்படப் பாடல்களை இன்னுமொரு உயரத்திற்கு எடுத்துச்சென்று கொண்டிருக்கின்றன. அடுத்த வருடம் இவர்களிடமிருந்து மேலும் நல்ல பாடல்களை எதிர்பார்ப்போம்.

ஜி.வி.பிரகாஷ் மற்றும் விஜய் ஆண்டனி ஆகிய இருவரும் இந்த வருடத்தின் நம்பிக்கைக்குரிய இசையமைப்பாளர்கள் என்பேன். ஜி.வி.பி. பெரிய இயக்குனர்களிடம் சண்டை போடாமல் இருக்கவும், விஜய் ஆண்டனி இன்னும் பல நல்ல வாத்தியங்களை தனது இசைக்கோர்ப்பில் சேர்த்துக்கொள்ளவும் இடையறாது பிரார்த்திப்பேன். அதேபோல கபிலனுக்கு நிறைய காதல் பாடல்கள் வாய்ப்பு கிடைக்கவும்.

அவ்வளவுதான். நன்றி.

Blender

”அரசூர் வம்சம்” நாவலின் தொடர்ச்சியாக இரா.முருகன் எழுதும் ‘விஸ்வரூபம்’ தொடராக திண்ணையில் வெளிவருகின்றது. நான்கு அத்தியாயங்களும் மிக நன்றாக இருப்பதுடன் அரசூர் வம்சத்தினை ஒரு இரவுக்குள் மற்றொருமுறை படிக்கவும் தூண்டியது. fabulous style.  இந்த மாதம் வெளிவரும் அவரது இளமைப்பருவ biography போன்றதொரு நாவலை – நெம்பர் 40 ரெட்டைத்தெரு – படிக்க ஆவலாக இருக்கிறேன். அவரின் சமீபத்திய பத்திகளும், வலைமனையில் இடும் பதிவுகளும், மர்மயோகிக்கான discussion ல் அவரை கமல் இணைத்திருப்பதும் சுஜாதாவின் அடுத்த சுவடின் சாயல் இரா.முருகனிடம் தென்படுவது தெரிகிறது. i expecting him more. நிற்க,சுஜாதாவின் அடுத்த வாரிசாக சாரு தன்னோடு இன்னொரு nomination ஐயும் சேர்த்துக்கொண்டிருக்கிறார். அவர் எஸ்.ராமகிருஷ்ணன்.

 

Continue reading