ஒரு பெயர் மாற்றத்தின் கதை அல்லது Story of a ‘U’

ஆதெள கீர்த்தனாரம்பத்திலே ஜீலை 2009 ல் எங்களுக்கு மகன் பிறந்து அவனுக்கு அர்ஜீன் என்று நாமகரணம் சூட்டுவோம் என்று முடிவெடுத்த நேரம் ராகுகாலமா என்று நாங்கள் கவனிக்கவில்லை.

change

பிறந்து 20 நாட்கள் கழித்துதான் பர்த் செர்டிபிகேட் வந்த்து பெயர் தப்பாக அச்சாகியிருந்த்து. ஒரு U அதிகம். ARJUN க்கு பதிலாக AR’U’JUN.  இந்த்த் தவறை சரி செய்து பிறகு ,பாஸ்போர்ட் எடுத்து விசா எடுக்க வேண்டிய வேலைகளை செய்வதற்கு இரண்டு அல்லது மூன்று மாதங்கள் இழுக்கும் என்பதால் இருக்கும் தவறான பர்த் செர்டிபிகேட்டைக்கொண்டே பாஸ்போர்ட் எடுப்பது என்றும் பிறகு பாஸ்போர்ட்டில் பெயரை மாற்றிக்கொள்வது என்றும் முடிவு செய்தோம். (எவ்வளவு தவறான முடிவு என்பது அப்போது தெரியவில்லை)

இந்தியாவில் இருக்கும் பிள்ளைக்கு பாஸ்போர்ட் எடுக்க இங்கே துபாயில் உள்ள இந்திய தூதரகத்தில், இன்ன பெயரில் உள்ள பிள்ளை துபாயில் ரெடிடென்ஸ் வைத்திருக்கும் என் பிள்ளைதான். அவனுக்கு பாஸ்போர்ட் தந்து உதவுங்கள் என்று ஒரு அஃபிடவிட் எடுத்து பாஸ்போர்ட் அலுவலகத்தில் கொடுக்கவேண்டும்

தூதரகம் என்னை அன்போடு வரவேற்றது. குழந்தை பிறந்திருக்கிறதா. வாழ்த்துக்கள். பதினாறும் பெற்று பெருவாழ்வு வாழ்வாய். பிள்ளையின் பர்த் செர்டிஃபிகேட் கொண்டு வந்தாயா. சரி. உன்னுடைய திருமண சான்றிதழ் அட்டெஸ்ட் செய்ததைக் கொண்டு வந்தாயா. சரி. ஒரு அப்ளிகேஷனை நிறைவு செய்து கொடுத்துவிட்டுப்போ என்றது முதல் சன்னல்.

வந்தாயா வா! அப்ளிகேஷன் எல்லாம் சரிதான். ஆனால் உன் பாஸ்போர்ட்டில் பெண்டாட்டியின் பெயரை சேர்த்துவிட்டு வா என்கிறது இரண்டாவது ஜன்னல். அது எதற்காக ஐயா! அதுதான் மேரேஜ் சர்டிபிகேட் இருக்கிறதே போறாதா..? ம்…அதெல்லாம் பேச்சில்லை. ரூல்ஸ் என்றால் ரூல்ஸ்தான். கிழிந்தது கீழ் அடையவளைஞ்சான் என்று எண்ணிக்கொண்டே முதலில் அதை செய்வதற்கு விண்ணப்பிக்க எத்தனித்தேன்.

உன்னுடைய மேரேஜ் செர்டிபிகேட்டை ஏனப்பா மஹாராஷ்டிரத்தில் அட்டெஸ்ட் செய்திருக்கிறாய் என்று வினவியது மூன்றாவது சன்னல். மஹாராஷ்டிரமா. அங்கே எனக்கு சச்சின் டெண்டுல்கர் தவிர வேறு யாரையுமே தெரியாதே ஐயா!. இது என்ன புது கூத்து என்று கேட்டால் , நீ அச்சு அசல் தமிழன், முதலில் உன்னுடைய மேரேஜ் சர்டிபிகேட்டை தமிழ்நாடு அட்டெஸ்டேஷன் செய்துகொண்டு வா என்றார்கள். அடப்பாவிகளா!

திருமணம் செய்து துபாய் வந்து மனைவிக்கு விசா எடுத்து இரண்டு வருடம் குடும்பம் நடத்தி குழந்தை பெற்று, அதற்கு பாஸ்போர்ட் எடுக்க வரும்போது அதற்கு எதற்காக ஐயா எனது மேரேஜ் சர்டிபிகேட்டை அட்டெஸ்ட் செய்ய வேண்டும் என்று கேட்டால். மூச். அது இந்திய அரசாங்க்கத்தின் ஆணை. டாகுமெண்டேஷன் ரொம்ப முக்கியம் அமைச்சரே என்கிறது.

முன்பு மேரேஜ் சர்டிபிகேட்டை அட்டெஸ்ட் செய்யச்சொல்லிக்கொடுத்த ஏஜெண்ட் அப்போதைய விதிகளை சற்றே வளைத்து மஹாராஷ்டிரா செக்ரெட்ரியேட்டில் இருக்கும் மாமனையோ மச்சானையோ பிடித்து அட்டெஸ்டேஷன் வாங்கியிருக்கிறான். இப்போது நான் மாட்டிக்கொண்டேன். அவனைத்திரும்பவும் பிடித்து தமிழ்நாடு அட்டெஸ்டேஷன் வாங்குடா என்றால், அதெல்லாம் ஆகுற வேலை இல்லை சார் என்கிறான். நிறைய ‘பார்மாலிடீஸ்’ ஆகுது அதுனால தமிழ்நாடு மட்டும் பண்றதில்லை என்றான்.

கையைப் பிசைந்து கொண்டிருந்த நேரத்தில் வந்தான் நம் அத்யஞ்சய சேரநாட்டுப் பங்காளி. ”சாரே, 700 திர்ஹாம்ஸ்ஸெங்கில் செய்யாம் ” என்றான். அது எப்படிங்க அவன் முடியாதுங்குறானே என்றதற்கு சொன்னானே ஒரு பதில், ‘தமிழ்நாடு செக்ரெட்ரியேட் முழுவனும் கேரளாலாபி சாரே, கொள்ளாம்’.

கொண்டான். இரண்டே வாரங்களில் அபிடவிட்டை தமிழ்நாட்டு அட்டெஸ்டேஷனோடு கொண்டுவந்து இறக்கினான் என் சேர நாட்டு செல்லக்கிளி. அதனை வைத்து அஃபிடவிட் எடுத்து அனுப்பிவைத்தேன்

பிறகு தட்கல் பாஸ்போர்ட் அப்ளை செய்து அது வந்து சேர்ந்து, அதை இங்கு பெற்று, விசா எடுத்து ஒரு வழியாக பையனை ஷார்ஜா பார்க்க வைத்தாயிற்று. ஆச்சா. அவ்வளவுதானே கதை. இல்லையே. முக்கிய பிரச்சனை இன்னும் தீரவில்லையே?

இப்பொழுது அந்த பெயரில் இருக்கும் எக்ஸ்ட்ரா ‘u’ வை எடுக்க வேண்டுமே. எடுத்துவிடலாமே. எவ்வளவோ பார்த்துட்டோம் இதை பார்க்க மாட்டோமோ என்று மீண்டும் எம்பஸி, மீண்டும் அதே முதல் ஜன்னல். பேர் மாற்றணுமா? பேஷா பண்ணலாமே! முதல்ல உன்னோட பாஸ்போர்ட், பையனோட பாஸ்போர்ட், போட்டோ எல்லாம் கொண்டு வா. ஒரு அபிடவிட் (affidavit) தரோம். ஓக்கே டன்.

அபிடவிட்டை இரண்டாவது ஜன்னலுக்கு கொண்டு போனேன். சரி. இந்த அபிடவிட் சரிதான். இன்னும் ஒரே ஒரு ஒரு சின்ன விளையாட்டையும் முடித்து விட்டால் கோப்பை உனக்குதான். முதலில் உன் மகனுக்கு பெயர் மாற்றம் செய்கிறேன் என்று இந்தியாவிலும், அமீரகத்திலும் ஒரு நாளிதழில் விளம்பரம் கொடுத்துவிடு அவ்வளவுதான். உடனே மாற்றிவிடலாம் என்றார்கள்.

செய்துவிடலாமெ என்று உடனே அங்கே ‘The hindu’ வில் ஒன்றும், இங்கே ‘Gulf News’ ல் ஒன்றுமாக இரண்டு விளம்பரங்கள் கொடுத்தாகிவிட்ட்து. எல்லாம் தயார். விண்ணப்பம் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட்து. ஐந்தே நாட்களில் பெயர் மாற்றம் செய்து பாஸ்போர்ட் வந்த்து. ARJUN SIVARAMAN. மிகச்சரி. ஆஹா இதற்குத்தானே ஆசைப்பாட்டாய் சிவராமா, புளகாங்கிதம் தாங்கவில்லை.

இன்னும் ஒரு சின்ன வேலை பாக்கி. துபாய் விசாவில் இந்த பெயர் திருத்தம் செய்யவேண்டும். கண்டிப்பாக எளிய வேலைதான். அபிடவிட் வேண்டாம், பேப்பர்கள் வேண்டாம், வரிசை வேண்டாம், ஜன்னலுக்கு ஜன்னல் தாவ வேண்டாம். ஒரு எளிய விண்ணப்பம் போதும். மிகவும் நல்லவர்கள். சட்டென செய்வார்கள்.

அதிகாலையில் இமிக்ரேஷன் சென்று விண்ணப்பம் கொடுத்த இரண்டு வினாடிகளில் புதிய விசா பேப்பரை கிழித்து பாஸ்போர்ட்டில் ஒட்டி கையில் கொடுத்தார்கள். ARJUN… போதும். இனிமேல் இதையெல்லாம் பரிசோதிக்க வேண்டிய அவசியமே இல்லை. மகிழ்ச்சி. மகிழ்ச்சி.

வெளியில் வந்து கிடைத்த டாக்ஸியைப் பிடித்து, வேகமாகப்போகச்சொல்லி அரக்கப்பரக்க அழைப்புமணியடைத்து, மனைவியின் கையில் கொடுத்தேன்.  ‘Its done’. மலர்ந்த முகமாக வாங்கிப்பார்த்துக்கொண்டே…….இருங்கள் ஏன் அவள் முகம் மாறுகிறது, அதான் பெயர் சரிசெய்தாகிவிட்ட்தே….இல்லை ஏதோ குழப்பம், அவளாக சொல்வதற்கு முன்பாக நானே பார்த்துவிடுகிறேன்………..

ARJUN……. சரிதானே,,,,ஆ இதென்ன. எனக்கு லேசாக மயக்கம் வந்தது.  அந்த பிங்க் நிற விசா தாளில் அடிக்கப்பட்டிருந்த முழுப்பெயர் – ARJUN SIVARAM’U’N

 

Advertisements

குந்தா (kundah)

சொர்க்கம் எங்கே இருக்கிறது என்ற கேள்வி எழுப்பப்படும்போதெல்லாம் என்னால் தயங்காமல் என் சுட்டுவிரலால் மிகத்தெளிவாக காட்ட முடியும். அது ஊட்டிக்கு 32 கிலோமீட்டர் தெற்கே மேலே இருக்கிறது. ‘குந்தா’ என்றால் அநேகருக்கு தெரியாமல் போகலாம். குந்தா நீர்மின் திட்டம் என்ற பதம் மிகச்சிலருக்கு பரிச்சிய்மாக இருக்கும். அங்கேதான் என் பள்ளி நாட்கள் கழிந்தன. கடந்துவிட்ட 29 வருட வாழ்வில் 10 பொன்னான வருடங்கள் அங்கே கழிந்தன. கலக்கமில்லாத, களங்கமில்லாத, எண்களின் பின்னால் ஓடும் எண்ணற்ற துயரங்கள் எதுவும் இல்லாத பருவத்தை நான் கழித்த பொழுதுகள் நிகழ்ந்த களம் ஆதலின் எனக்கு எப்போதுமே சொர்ககம் எது என்ற கேள்வி வரும்போது அதற்கு நேரே இரண்டு இணைகோடுகளைப்போட்டு குந்தா என்று  என்னால் எளிதில் எழுதிவிட முடியும்.

நீலகிரி மாவட்டத்தின் தெற்கு பகுதியில் ஊட்டிக்கு மேலே 32 கிலோமீட்டர்கள் தொலைவில் அமைந்திருக்கிறது குந்தாநீர்மின் திட்டம். குந்தா அணையில் வேலை செய்பவர்களின் குடும்பத்தினர் வசிக்கும் இடம் லோயர் கேம்ப் எனப்படும். அணையின் மின்பகிர்மான வட்டம் சார்ந்த மேற்பார்வை துறையில் வேலை பார்க்கும் மக்களும் அவர்களின் குடும்பத்தினர்களும் வசிக்கும் இடம் அப்பர் கேம்ப். இரண்டிற்கும் தூரம் 5 கிலோமீட்டர்கள்தான் அல்லது ஆறு கொண்டை ஊசி வளைவுகள்(Hair Pin Bends) தாண்டி வரவேண்டும்.

அதென்ன கொண்டை ஊசி வளைவுகள் (Hair Pin Bends)? அது ஒரு ஆங்கிலேயரின் இதமான கற்பனை. ஊரின் ஒரு எல்லையில் நின்று கொண்டு எதிரில் உள்ள மலையைப்பார்க்கும்போது அது ஒரு பெண்ணின் பெரிய கொண்டை போலவும் அதில் வளைந்து வளைந்து செல்லும் சாலைகள் அதில் செருகப்பெற்றுள்ள ஊசிகள் எனவும் கற்பனை செய்து கொண்டால் பயணம் செய்யும்போது ஏற்படும் தலைசுற்றல்களை அது ஓரளவு சீர்செய்யும்.

நாங்கள் வசித்தது அப்பர்கேம்ப் பகுதியில். ஒட்டுமொத்தமாக கூட்டிப்பார்த்தால் ஒரு 100 வீடுகளுக்கும் அடங்கிவிடும் ஒரு சிறிய காலனி அது. யூகலிப்டஸ் வாசம் காற்றில் எப்போதும் மிதந்துகொண்டே இருக்கும். ஜீன் முதல் பிப்ரவரி வரை மிதமான குளிரில் ஊரை வைத்துக்கொண்டே இருக்கும் காலநிலை.

முதல் வகுப்பு முடிந்து இரண்டாம் வகுப்பு செல்லவிருந்த கோடைவிடுமுறையில் நான் குந்தாவிற்கு முதலில் வந்தேன்.  என்னால் மறக்கமுடியாததாக இருக்கும் பொழுதுகளில் ஒன்று அந்த மதியவேளை. திருப்பூர்,மேட்டுப்பாளையம்,குன்னூர் வழியாக மஞ்சூர் செல்லும் சாலையில் பயணித்துக்கொண்டிருந்தோம். மேட்டுப்பாளையத்திலிருந்து செல்லும்போது குன்னூருக்குள் செல்லாமலேயே மஞ்சூருக்கு காட்டேரி வழியாக இடது பக்கத்தில் திரும்பவேண்டும்.

அவ்வளவு நேரம் தூங்கிக்கொண்டிருந்த நான் மிகச்சரியாக காட்டேரி வந்ததும் விழித்துக்கொண்டேன்.  காற்றில் டீத்தூளும், யூகலிப்டஸும் கலந்து வீசும் ஒரு ரம்மியமான வாசனை. மூன்று மணி இருக்கும். ஒரு பொட்டு கூட வெய்யில் இல்லாது கன்னங்கரேலென்ற வானமும், பச்சைப்பசேலென்ற செடிகளும், மலைகளும் ஏராளமான பட்டாம்பூச்சிகளை எனக்குள் பறக்கவிட்டது. மேட்டுப்பாளையம் வழியாக ஊட்டி வந்தவர்கள் கவனித்திருப்பீர்கள். வலது புறமாக ஒரு பலகையில் ‘ மலைகளின் இளவரசி உங்களை வரவேற்கிறாள்’ என்று. என்னைப்பொறுத்த வரையில் நான் எப்போது காட்டேரியைக் கடக்கிறேனோ அப்போதுதான் அந்த இளவரசி என்னை உளமாற தழுவிக்கொள்வாள். பேருந்து மிக மிக மெதுவாக மலை ஏறும்போது அது வெளிப்படுத்தும் ஓசையும் அதற்கேற்றாற்போல மெல்ல வானத்திலிருந்து இறங்கி வரும் மெல்லிய மூடுபனியும் உங்களின் இதயங்களில் புதிய கவிதைகளை எழுதிக்கொண்டேயிருக்கும்.

அந்த நொடி தொடங்கி நான் அங்கு இருந்த 10 வருடங்களும் ஒரு பெரிய திருவிழாவென என் வாழ்வை ரசித்திருந்தேன். என் வயதொத்த நண்பர்கள், தோழிகள். அன்பைப் பொழியும் சுற்றமென மகிழ்வுக்கு இடரேதுமின்றி இருந்த தருணங்கள் அவை.

தொலைக்காட்சிகள் மண்டாத காலமது. மருந்திற்கும் சினிமா வாசனை புகாத ஊராக இருந்தது. சுத்துப்பட்டு பதினெட்டுப்பட்டியும் சினிமா பார்க்கவேண்டுமென்றால் ஊட்டிக்கோ கோயம்புத்தூருக்கோதான் செல்ல வேண்டும். (பிறகு என் மேனிலைப்பள்ளி இறுதி வருடங்களில் கோகுல் தியேட்டர் என்று ஒன்று திறக்கப்பட்டு லேட் ரிலீஸ் திரைப்படங்களை திரையிட்டுக்கொல்ல ஆரம்பித்த கதையும் நடந்தேறியது.) பொழுதுபோக்கிற்கான இடங்கள் குறைவு. ஒரே ஒரு விநாயகர் கோவில் உண்டு. 5 கிலோமீட்டர்கள் கெத்தை சாலையில் சென்றால் அன்னமலை என்ற குன்றின் மேல் இருக்கும் முருகன் கோவில் ஒன்றும் உண்டு. வார இறுதிகளில் சிற்றுலாவென  ஊட்டிக்கு சென்றுவரவும் செய்வர். இதைத்தாண்டி பொழுதுபோக்குகள் ஏதும் கிடையாது.

அதனை ஈடுகட்டும் வகையில் சிறுவர்களாகிய எங்களுக்கு புதிய புதிய வழிகளும் வாய்த்துக்கொண்டேயிருந்தன. காடுபுகுதல் அல்லது பழம்பொறுக்குதல் அதில் வினோதமான ஒன்று. காலையில் கிளம்பி கால்போன போக்கில் அருகில் இருக்கும் காடுகளுக்கு செல்லல். மரம் ஏறுதல், பழமரங்க்களில் பழங்களை சேர்த்துக்கொண்டு மாலையில் வீடு திரும்புதல் என்ற இலக்கற்ற அந்த பயணங்களில் உள்ள சுவை வேறு எந்த விளையாட்டிற்கும் இல்லை என்பது என் தீர்மானம்.

உங்களுக்கு நீலகிரி மாவட்டத்தில் படுகர் இனம் சேர்ந்த நண்பர்கள் யாரேனும் இருக்கிறார்களா? நீங்கள் அதிர்ஷ்டசாலிகள். விருந்தோம்பல் என்றால் என்ன என்பதை எல்லா படகர் இல்லங்களிலும் கண்ணாற கண்டு கொள்வீர்கள். எந்த வீட்டிற்கும் சென்றுவிட்டு நீங்கள் சாப்பிடாமல் திரும்பிவிடமுடியாது. அன்பை பெரும் வெள்ளமென வடியவிடும் பெரும்சினேகிதர்கள்.  எனக்கு மஞ்சூர், கரியமலை, கீழ்குந்தா,பாக்கொரை என்று குந்தாவை சுற்றியிருந்த ஹட்டிகளில் சினேகிதர்கள்  அனேகர்கள் இருந்தார்கள்/இருக்கிறார்கள்.

எல்லா விஷயங்களுக்கும் கண்டிப்பாக முடிவு உண்டு என்பது நியதி. என்னுடைய குந்தா வாழ்வும் என்னுடைய மேனிலைப்பள்ளி தேர்வு முடிவுகளோடு முடிந்து போனது. மதிப்பெண்கள்  குறைந்த தாழ்வு மனப்பான்மையில் என் நெருங்கிய நண்பர்களிடம் கூட சொல்லிக்கொள்ளாமல் ஒரு முற்றிலும் இருண்ட மாலைப்பொழுதில் கோயம்புத்தூர் பேருந்தில் ஏறிய அந்த தருணத்தில் இனிமேல் இங்கு வரவே கூடாது என்று என் அப்போதைய அறியாமையில் நினைத்துக்கொண்டேன்.

அத்தனை நாட்கள் நான் பொத்திப் பொத்தி சேர்த்து வைத்திருந்த என் எல்லா உற்சாக நிமிடங்களும் அந்த ஒரே நொடியில் சுக்கு நூறாக சிதறுவதைக் கண்டேன். குழந்தைகளுக்கு சொல்லப்படும் பழங்கதைகளில் எப்போதும் நல்லதே சொல்ல வேண்டும். அப்படி சொல்லும்போதெல்லாம் நமக்கு மேலே உள்ள தேவதைகள் அப்படியே ஆகுக என்று வழிமொழியும். ஆகவே தகாதன சொல்லல் நலம் என்று சொல்வார்கள். அது என் விஷயத்தில் உண்மையானது. அதன் பின்னர் என்னால் குந்தாவிற்கு போகவே முடியவில்லை.

இப்போது 12 வருடங்கள் ஆகிவிட்டன. இந்த 12 வருடங்களில் எவ்வளவோ மாற்றங்கள் நிகழ்ந்துவிட்டன. ஆனால் இன்னும் அழியாத சுவடுகளென பதிந்துவிட்ட என் குந்தா நினைவுகளை என்னால் மாற்றவே முடியவில்லை.

ஒன்றும் பெரிய விஷயமல்ல. வருட விடுமுறையில் கண்டிப்பாக இரண்டு நாட்களாவது ஒதுக்கி போய்விடமுடியும்தான். ஆனால் என்னுள் பதிந்துப்போன அந்த பழைய பிம்பங்கள் உடைந்துவிடுமே என்ற பயம் என்னை தடுத்துக்கொண்டே இருக்கிறது. அப்படியே போனாலும் உறுதியாக அங்கே பழைய குந்தா நிச்சயமாக இருக்காது. அது தொழில்நுட்பத்தால் வளர்ந்து பெரும் மாற்றங்கள் சந்தித்த ஒரு புதிய நகரமாக ஏற்படுத்தப்பட்டிருக்கும். என்னோடு சேர்ந்து விளையாடிய தோழர்களும் தோழிகளும் அவரவர் கவலைகள் தோய்ந்தபடி இல்லறத்தில் இணைந்திருப்பர். ஒரு புதிய தலைமுறைக்குழந்தைகள் அவர்களுக்கென அமைக்கப்பெற்றிருக்கும் புதிய குந்தாவினை ரசிக்கத்தொடங்கியிருக்கும்.

இவ்வளவு வருடங்களுக்கு பிறகு ஃபேஸ்புக் (face book) வழியாக என் பழைய பள்ளி நண்பன் ஒருவனை கண்டறிந்தேன். காசோலை என்னும் பகுதியில் வசிப்பவன். மேலாண்மையில் முதுகலை முடித்திருந்தாலும் ஒரு மெட்ரிகுலேஷன் பள்ளியில் ஆசிரியராக வேலை செய்கிறான். கேட்டபோது சொன்னான். ’ஊரை விட்டு வர முடியலடா’.

இவ்வளவு பிடிவாதத்தோடு என்னால் இருக்க முடியவில்லையே என்ற ஏக்கம் என்னைச்சுற்றிப் படர்ந்தது.

நான் பிறந்தது தஞ்சாவூரில். என் கல்லூரிப்படிப்பும் தஞ்சையிலேயெ நிகழ்ந்தது. ஆனால் நான் ஒருபோதும் எனது சொந்த ஊர் எது என்று கேட்கப்படும்போதெல்லாம் குந்தாவையே குறிப்பிடுவது வழக்கம். என் வாழ்வில் எல்லா சந்தோஷமான நிமிடங்களையும் அது தன்னகத்தே கொண்டிருந்தது. ஏன்? கொண்டிருக்கிறது.    அது என் சந்தோஷ நினைவுகளிடையே பொதிந்து போய் பின் தொலைந்துபோய்விட்ட என் பள்ளித்தோழியென என்னை ஏங்கவிட்டுக்கொண்டேயிருக்கும். ஆனால் அந்த ஏக்கம் தரும் ஆனந்தத்தை எந்த இலக்கியமும் விவரிக்க முடியாது.

இட்லி(ப்)பா!

அன்புமிகு அமீரக வாசத்தீர்!

மணக்க மணக்க மதுரா பொங்கல் உண்பீர்
சங்கீதாவில் சகலடிபனும் சரிக்கட்டு கட்டுவீர்
வசந்தம் சரவணன் என பவன்கள் பலவும் காண்பீர்

நினைத்தாலே மனம் குதூகலிக்கும்
எம் குசும்பர் படைத்த இட்லிகளை தவறவிட்டாலோ ஐயா
நீர் ஒருபிறவிப்பயனை இழப்பீரே!

இளமஞ்சள் நிறத்தினதாய்
இதயத்தை உருக்குவதாய்
பதமாய் வார்த்துவைத்த
இதமான இட்டிலிகள்
இரண்டேனும்
உண்டீரேல் அன்பரே
அமிர்த்தமதை பூமியில் உண்ட
ஆனந்தம் பெருவீரே!

அன்பு நண்பரின் இட்லிக்காகவும் அன்புக்காகவும் எழுதிய பா!

எக்ஸலன்ட்- பா.ரா.

தீவிரவாதம் சீக்கிரம் அழிந்துவிடவேண்டும் என்று எண்ணாதவர் யார்? எல்லோருக்கும் அவ்வெண்ணம் இருப்பினும் எனக்கு அதன் சதவீதம் சற்று அதிகமே. காரணம் யாதெனக்கேட்டால் அன்றுதானே எழுத்தாளர் பாரா துப்பாக்கிகள், தோட்டாக்கள், பதுங்கு குழிகள் சதித்திட்டங்கள் மற்றும் அவைசார்ந்த இன்னபிற வஸ்துக்களை அறவே அப்புறப்படுத்திவிட்டு அவரின் பிரத்தியேக ஸ்டைலில் எழுதும் மற்ற நாவல்கள், சிறுகதைகள் மற்றும் எக்ஸலண்ட் போன்ற புத்தகங்களை நாம் தடையின்றி படிக்க முடியும்.!

சுயமுன்னேற்றப்புத்தகங்களின்பால் எனக்கிருந்த காதலெல்லாம் கல்லூரி முடிந்த ஒரு வருடத்தில் காணமற்போயிற்று. ஆனால் இவ்வருட துவக்கத்தில் பாரா போட்டிருந்த ஒரு பதிவின்போதே எக்ஸலண்ட் பற்றி குறித்துவைத்துக்கொண்டேன். 6 மாதங்கள் கழித்து சென்றவாரத்தில் ஸ்ரீரங்கம் யானைகட்டிச் சத்திரத்தில்தான் விமோசனம் ஆனது.

சுயமுன்னேறமா! என்று முகம் சுளிப்பீராயின் கவலைப்படேல். தனித்தனியாக வெவ்வேறு பெர்ஸனாலிட்டிகளைப்பற்றிய சுவாரசியமான புத்தகமாகவும் இதனை எடுத்துக்கொள்ளலாம். பாராவின் குடும்ப டாக்டராகட்டும் இசைஞானி இளையராஜாவாகட்டும்,அவர்களிடத்திலிருந்த எந்த திறன் அவர்களை இந்த உயரத்திற்கு இட்டுச்சென்றிருக்கும் என்று ஆசிரியர் யோசிக்க ஆரம்பித்திருக்கிறார்.

இரண்டு குழந்தைகள் நல மருத்துவர்கள். பாராவின் குடும்ப டாக்டர்கள். இருவருமே நகரின் நல்ல மருத்துவர்கள். ஒருவர் மிக கனிவானவர். மற்றொருவர் சற்றே சிடுமூஞ்சி. ஆனால் பாராவின் 5 வயது மகளுக்கு சிடுமூஞ்சி டாக்டரைதான் மிகவும் பிடித்திருக்கிறது. ஏன்? அங்கேதான் உன்னதத்தின் சூட்சுமம் ஒளிந்துகிடக்கிறது என்கிறார் ஆசிரியர்.

 இளையராஜா சிறந்த இசையமைப்பாளர் மட்டுமல்ல. உன்னதமான இசையமைப்பாளர் என்பதற்கு ஆகச்சிறந்த உதாரணம் ஒன்றைக்கொடுக்கிறார். அது உதாரணம் மட்டுமல்ல அந்த நிகழ்வு இல்லாது அந்த புத்தகமே முழுமையடையாது என்றும் எண்ணுகிறார். அது அப்படியே உண்மை. ஹேராம் திரைப்படம் தொடர்பான அந்த வெகு சுவாரசியமான நிகழ்வு என்ன என்பதை நீங்கள் கட்டாயம் அறிந்துகொள்ள வேண்டும். அது உங்கள் சுயத்தினை முன்னேற்றுமா என்பதில் கவலை கொள்ளேல். அது சுயத்தை மகிழ்வுபடுத்தும். கட்டாயம் உத்வேகம் கொடுக்கும். அது போதும்.

கல்கி.கி.ராஜேந்திரன் அவர்களின் சித்திரகுப்தன் பேரேடு, விஸ்வநாதன் ஆனந்த்தின் தன் தவறுகளையும், மாற்றான் தவறுகளையும் மட்டுமே குறிப்பெடுத்துக்கொள்ளும் விர்சுவல் டேட்டாபேஸ், யானியின் லிட்டரலி தன்னையே உருக்கி இசை செதுக்கும் ஜாலம், எழுத்தாளர் ஜே.எஸ்.ராகவன் அவர்களின் செய்நேர்த்தி, ஜி.வி.ஐயர் என்கிற டைரக்டரின் குணாதிசியங்கள், பின்லேடனின் கர்மயோகம், காந்தி என்கிற உன்னதத்தின் உச்ச நட்சத்திரம் ஆகியவற்றோடு பாரா என்கிற என்ஜினியரிங் மாணவன் தேங்காய் உரிக்கும் மெஷின் கண்டுபிடிக்க முயற்சித்த கதையும் உண்டு.

நான் ஏற்கனவே சொன்னதுபோல இதனை சுயமுன்னேற்றப்புத்தகம் என்று கருதி வாங்காமல் இருக்கும் அன்பர்கள், தைரியமாக அந்த அஸ்பெக்ட்ஸ் தவிர்த்து மற்ற சுவாரசியமான விஷயங்களை பாராவின் எளிய அருவி போலோடும் தமிழில் படிக்க ஒரு அருமையான வாய்ப்பு

சுயமுன்னேற்றப்புத்தகம் என்றும் பார்த்துப் படிப்பவர்களுக்கு இது உண்மையான பொக்கிஷம். என் சுயத்தை மிகவும் மகிழ்வித்த புத்தகம்.

புத்தகம் : எக்ஸலன்ட்  ஆசிரியர் : பா.ராகவன்  பதிப்பகம் : கிழக்கு பதிப்பகம் விலை : 70 ரூபாய்

Dreams & Questions

உங்கள் கனவுகளில் celebrities யாரேனும் வருவதுண்டா? எப்போதாவது அல்ல எப்போதுமே. எனக்கு இந்த syndrome இருக்கிறது கல்லூரி நாட்களிலிருந்தே. ஒரு வாரத்தில் குறைந்தபட்சம் 3 அல்லது 4 முறையேனும் நான் தமிழ்நாட்டு VIP களை கனவில் சந்தித்துவிடுகிறேன்.

Continue reading

Weekend (charumania)

ஒன்னாம்ராகம்பாடிஷாலுfaisal – சிவாஜி ஹவுஸ்full – ஈரக்குழாயில் சுடுதண்ணீர்லதாமங்கேஷ்கர்லபான்அப்பருப்புபொடிஹரேக்ருஷ்ணாமூட்டைப்பூச்சிபெஸ்டிசைட்Continue reading

என்னைப்பற்றி எட்டு!

அழைத்தமைக்கு நன்றி பிரகாஷ் .

 

நானே என்னைப் பற்றிப் பெருமையாக நினைக்கும் எட்டு விஷயங்கள்.

 

1.12ம் வகுப்பு படிக்கும்போது ரபி பெர்னார்ட் நடத்திய சொல்வீர் வெல்வீர் என்கிற தமிழகம் தழுவிய வினாடி வினா நிகழ்ச்சியில் பள்ளியில் படிக்கும் 250 மாணவர்களின் போட்டியை தாண்டி, நீலகிரி,பெரியார்,கோவை மாவட்டங்களின் சார்பில் கலந்து கொண்ட 35 பள்ளிகளின் போட்டிகளை தாண்டி மூன்று மாவட்டங்களின் மொத்த பிரதிநிதியாக கலந்து கொண்டது. இறுதி பரிசு கிடைக்காவிடினும், என்னுடைய பொதுஅறிவு திறனுக்கு கிடைத்த முதல் மகுடம் ஆதலால் அதனைக் குறித்த பெருமிதம் எப்போதும் எனக்கு உண்டு.

 

Continue reading