ஓவியர் ஜீவாவின் தத்ரூப போஸ்டர்கள்

கொங்கு, நீலகிரி மாவட்டங்களில் 80-90களில் வளர்ந்தவர்கள் அனைவரும் ஓவியர் திரு.ஜீவா அவர்களின் (Jeeva Nanthan) போஸ்டர் வரைபடங்களை பார்க்காமல் இருந்திருக்கமாட்டார்கள். அற்புதமாக – தத்ரூபமாக போஸ்டர்களை, திரை நாயகர்களை வரைவார். சாதாரண பேப்பர் போஸ்டர்களை விடஇவர் ஓவியங்கள் தந்த தாக்கம் மிகப்பெரியதாக இருக்கும்.

எங்கள் (நீலகிரி மாவட்டம்) மஞ்சூர் கோகுல் தியேட்டரில், இரண்டாவது ரிலீஸாகத்தான் படங்கள் வரும். படச்சுருள் பெட்டியோடேயே, முதலில் வெளியாகியிருந்த தியேட்டரில் வைக்கப்பட்ட சினி ஆர்ட்ஸ் கட்டவுட்டுகளும், போஸ்டர் வரைபடங்களும் வரும். படத்திற்கு எப்படி ஆர்வத்தோடு காத்திருப்போமோ, அதுபோலவே, இந்த கட்டவுட்களுக்கும், வரைபடங்களுக்கும் காத்திருப்போம்.

இன்றுவரை அவரின் நிறைய கட்டவுட்டுகள் நினைவில் இருந்தாலும், எனக்கு பிரத்யேகமாக “செந்தூரப்பூவே” விஜயகாந்த் பெரிய போஸ்டரும்,. அக்னி நட்சத்திரம் திரைப்படத்திற்கு பிசி.ஸ்ரீராம் லைட்டிங் போலவே வரையப்பட்டிருந்த ஒவியமும் இன்று வரை பசுமையாக நினைவில் நிற்பன.

அவரைப்பற்றிய ஒரு ஒரு சுவாரசியமான ஆவணப்படம்.

நினைவில் காடுள்ள மிருகத்தின் மலைப்பயணக்குறிப்புகள் சில…

”நினைவில் காடுள்ள மிருகம்” என்ற வாக்கியத்தைப் படித்து அறிந்துகொள்வதற்கு முன்பாகவே நான் அந்த பதத்தின் பிரதிநிதியாகிருந்தேன், என்னை அறியாமலேயே.

10 வருட குந்தா ”வாழ்தலுக்குப்பிறகு” கல்லூரிப்படிப்பிற்காக மலையிறங்கி முற்றிலும் ஒரு புதிய சூழலுக்குள் நுழைந்த பின், இவ்வுலகும், மனிதர்களும், வாழ்வும் எல்லாமே அந்நியமாத்தோன்றின. என் உலகில் இதற்கெல்லாம் இடம் என்ன என்ற கேள்வி தொடர்ந்து தொக்கி நின்றது. திரும்ப வந்து இறங்கியதுதான் பிறந்த ஊர் என்றாலும், வளர்ந்து பிணைந்த மலை, என் மனதை விட்டு விலகவேயில்லை.

உடல் சமவெளியில் நிலவினாலும் என் நினைவும், மனமும் மலை மேலேயே இருந்தன. விட்டு விலகமுடியாத ஒரு ஆழ்முடிச்சு அதோடு என்னை பிணைத்திருந்தது. மிகத்தீவிர அகச்சிக்கல்களில் அது கொண்டுபோய் விட்டது. வேறு வழியில்லை அதிலிருந்து மீண்டாகவேண்டும். புற உலகில் இதனை வெல்ல முடியாது. தவிர அகத்திற்குதான் சிகிச்சை அவசியம். ஆகவே அந்த மாய பால்ய உலகினை என் அக உலகில் சிருஷ்டித்துக்கொள்ளத்தொடங்கினேன்.

மெல்ல மெல்ல அது என்னை ஆக்கிரமிக்கத்துவங்கியது.இந்த அக உலகினை புறத்தில் கட்டியெழுப்பும் முயற்சியாகத்தான் #KundahMusicSeries எழுதத்துவங்கினேன். பால்யத்தின் என் அனைத்து சந்தோஷங்களையும், அந்த இனிய புவியியலையும், அற்புத மனிதர்களையும், அன்பையும், என் ஆழ்மன குதூகலங்களையும் எழுத்தின் வழி மீண்டும் பிரசவித்து இன்பம் கண்டேன். அவ்வுலகை இவ்வுலகில் நிறுத்தி இரண்டையும் மகிழ்வுபடுத்திக்கொண்டே இருந்தேன். என் அக-புறச்சிக்கல்களை இவ்வெழுத்துகள் பெருமளவு களைந்தன. மேலும் இதனைப்படித்து இதன் மூலம் அறிமுகமான நட்புக்களும் பெருகின.

புத்தகமாக வந்தபோது இந்த ஊரை, இந்த இடங்களை, இந்த மாந்தர்களை, இந்த அழகியலை ரசிக்கவேண்டும் என்று பெருமளவு நண்பர்கள் கேட்டுக்கொண்டே இருந்தனர். மிகக்குறிப்பாக, அமீரகத்தில் டிவிட்டர் வழியாக இணைந்த நண்பர்கள் ஆறு வருடங்களாக இந்தப்பயணத்தை திட்டமிட்டுக்கொண்டே இருந்தோம். ஆனால் அவ்வளவு எளிதாக அது வாய்க்கவில்லை. ஏகப்பட்ட தடைகள் வந்து கொண்டிருந்தன.

அத் தடைகள் யாவையும் களைந்து கடந்த வாரம் அமீரக நண்பர்களுடன் குந்தாபயணத்தை மேற்கொண்டோம். என்னதான் வளர்ந்த ஊர் எனக்கு தனிப்பெருமிதம் என்றாலும், ஊரின் பெருமை வானளாவியதுதான் என்றாலும், கூட்டிச்செல்லும் நண்பர்களின் உவகை எவ்விதம் இருக்கும் என்ற பதட்டம் உள்ளூர இருக்கத்தான் செய்தது. ”இதற்குத்தானா இவ்வளவு ஆர்ப்பாட்டம் சிவராமா” என்று அவர்களில் யாரேனும் ஒருவர் கூறிவிட்டால் கூட என் மனம் படும் ஆற்றாமையை நினைத்துக்கூட பார்த்தேனில்லை.

ஆனால் ஊர் எப்படி அவர்களை ஏமாற்றும். பரந்து விரிந்து செறிந்து மனங்களை மகிழ்த்தியே மகிழ்த்தியே உயர்ந்தததல்லவா. அது நண்பர்களையும் ஆட்கொண்டது. குன்னூரிலிருந்து பிரிந்து குந்தா போகும் பாதையிலேயே அது அவர்களை தன்வசப்படுத்தியது. முழுக்க மூடுபனியும், லேசான தூறலும், தூரத்துப்பச்சைகளை இன்னும் கண்ணுக்கினியதாய் காண்பித்தது. மலைவழி வழிந்துகொண்டேயிருந்து இயற்கை நீர்வீழ்ச்சிகளை வாகனம் நிறுத்தி கண்களால் பருகிக்கொண்டே மலையேறினோம்.

சாம்ராஜ் வளாகத்தில் நீலகிரியின் சிறந்த டீ ஒன்றைக்குடிக்கப்போகிறோம் என்று சொல்லி வாகனத்தை நிறுத்தினோம். நீலகிரியின் சாதாரண வேலை நேரம் தொடங்குவதற்கு முன்பே அங்குசென்றுவிட்டதால் கடை திறந்து தே நீர் வரத்தாமதமானபோது எழுந்த முனகல்கள் சற்றே மிரட்டின. ஆனால் முதல் மிடறு பருகியபோதே எழுந்த ஆனந்த ஒலிச்சிதறல்களை இந்த நொடி வரை மறக்கவில்லை செவி.இப்படியாக ஊர் சென்று சேர்ந்து, பரந்த மலைகள், பள்ளத்தாக்குகள், நீர்வீழ்ச்சிகள், ஏரிக்கரைகள், மலைக்கோவில், குறுகியும், நெடிந்தும் வளைந்த கொண்டை ஊசி வளைவுகள், மலையேற்றங்கள், ஆறை நிறுத்தி மின்சாரம் தயாரிக்கும் அணைகள் என எல்லாவற்றையும் பார்த்து மகிழ்ந்துகொண்டேயிருந்தோம்.

ஒன்றே ஒன்று மட்டும் தொக்கி நின்று கொண்டேயிருந்தது. இந்தப்பயணம் ஆரம்பிக்கும்போதே இதற்கு “நித்திரை அழகியைத்தேடி” என்றுதான் பெயர் வைத்தனர் நண்பர்கள். குந்தாவைப்பற்றி எவ்வளவோ எழுதியும், பேசியும் வந்தாலும் அதில் உச்சமாக என் நண்பர்கள் கருதுவது “நித்திரை அழகியும், நிஷாகந்தியும்” பதிவைத்தான். அதில் வரும், நித்திரை அழகி மலையைக் (Sleeping Beauty) காண்பதுதான் எங்கள் பயணத்தின் முதல் நோக்கமாயிருந்தது.ஆனால் கடும் மூடுபனியின் காரணமாக, முதல் நாள் பகல் வேளை முழுக்கக்காத்திருந்தும் அந்தக்காட்சி காணக்கிடைக்கவேயில்லை.

இதற்காகவே இந்த மலையின் நீள்கோணக்காட்சி ஒன்று தெரியும் ரிசார்ட் ஒன்றையே புக் செய்திருந்தோம், இரண்டு நாட்களும் பனி விலகவேயில்லையாதலால், அது வழியும் எங்களுக்கு நித்திரை அழகியின் தரிசனம் கிடைக்கவேயில்லை. இனி கிடைக்கவே கிடைக்காது என்று மனதைத்தேற்றிக்கொண்டு பயணத்தின் மற்ற சந்தோஷங்களில் திளைத்து இதனை மறந்திருந்தோம்.

இந்த முறை அவள் தரிசனம் இல்லை என்பது தனிப்பட்டமுறையில் எனக்கு ஒரு இழப்பே என்று நினைத்து மருகினேன். அவள் அருகில் இருக்கையில் ஏற்படும் ஆழ்மனதியான உணர்வு இந்த முறை வாய்க்காது என்ற ஏமாற்றத்தை சற்றே மறக்க முயன்றுவிட்டுதான் பயணத்தை தொடர்ந்துகொண்டிருந்தோம்.

கடும் மேகமூட்டம் மறைப்பதால், சற்று சீக்கிரமாக மலை இறங்கலாம் என்ற ஓட்டுநரின் கருத்தை ஆமோதித்து, 5 மணி சுமாருக்கே என் மனதிற்கியைந்த கெத்தை-முள்ளி-வெள்ளியங்காடு சாலையில் காரமடை நோக்கி பயணமானோம். சன்னல் வெளியெங்கும் மூடுபனி மிரட்டிக்கொண்டே இருக்க, நித்திரை அழகியின் மீதான தியானம் மட்டும் விலகவேயில்லை எனக்கு. ஒரே ஒரு கணமேனும் திரைவிலகி அவள் முகம் பார்க்க முடியாதா என்ற ஏக்கம் தொனிக்க நொடிகள், யுகமாககரைந்தபடி இருந்தத. ஏறக்குறைய 15 கொண்டைஊசிவளைவுகள் இறங்கியபிறகு வானமும், அவளின் மனமும் இறங்கின.

***********************************************************************”

நேரா என்னோட கையப்பாரு, அந்த இடதுபக்க மிஸ்ட் கூட்டத்துக்கு மேல இருக்குற மலையை மட்டும் பாரு. அதுதான் அவளோட முகம். மத்த மலையை பாக்காத, மிஸ்ட்டை பாக்காத, ஒரே ஒரு ஆங்கிள்தான், நல்லா பாரு.”தெரிந்தது – சிலிர்த்தது. வயிற்றுக்கு அருகில் ஒரு சிறிய மின்னல் பூ மலர்ந்தது. எச்சில் விழுங்க முயன்று அது தொண்டைக்குக்கீழே செல்லாமல் சட்டென இருமல் வந்தது. தலையைத் தட்டிக்கொண்டேன் சில நாட்களாக கேள்விப்படிருந்த ஸ்லீப்பிங் ப்யூட்டி எனும் மலை – பெண் உருவில் ஒரு மலை – தலை முடியை விரித்துப்போட்டுக்கொண்டு, கண்மூடிப் படித்திருக்கும் ஒரு பெண்ணின் உருவம். மேடான நெற்றி, நேரான மூக்கு, சிறிய உதடு, வளைந்த மோவாய், கழுத்து, நேரான மார்பு, குழைந்த வயிறு என பார்த்த முதல் நொடியில் அச்சமும் பார்க்கப்பார்க்க பரவசமும் தோன்றும் தூங்கும் அழகி என்னும் மலை. அவ்வளவு குளிரிலும் லேசாக வியர்த்தது.

***********************************************

மேற்கண்டது நான் முதன்முதலில் ஸ்லீப்பிங் பியூட்டியைப்பார்த்தபோது ஏற்பட்ட உணர்வு. அதே பெருமிதம், அதே சிலிர்ப்பு, அதே உவகை அன்று மேகம் கலைந்தபோதும் வந்தது. வண்டியை ஓரம் நிறுத்தி கண்ணார அவளைப்பருகினோம். மலைகளுக்கிடையே படுத்திருக்கும் இன்னொரு மலையென எப்போதுமே அவளை என் கண்கள் கண்டதில்லை. என்றேனும் ஒரு நாள் எழுந்துவரக்காத்திருக்கும் யக்‌ஷியெனவே அவளைக்கொண்டிருக்கிறேன்.இவ்வளவு நேரம் கண்ணாமூச்சி விளையாடி பயணத்தின் இறுதித்தறுவாயில் அவளைக்காட்டியதும், இம்மலை எனக்குச்சொல்லும் சின்னஞ்சிறு ரகசியங்களில் ஒன்றென்றே கொள்வேன். மிகுந்த மன நிறைவோடு மலையிறங்கினோம்.

குந்தா (kundah)

சொர்க்கம் எங்கே இருக்கிறது என்ற கேள்வி எழுப்பப்படும்போதெல்லாம் என்னால் தயங்காமல் என் சுட்டுவிரலால் மிகத்தெளிவாக காட்ட முடியும். அது ஊட்டிக்கு 32 கிலோமீட்டர் தெற்கே மேலே இருக்கிறது. ‘குந்தா’ என்றால் அநேகருக்கு தெரியாமல் போகலாம். குந்தா நீர்மின் திட்டம் என்ற பதம் மிகச்சிலருக்கு பரிச்சிய்மாக இருக்கும். அங்கேதான் என் பள்ளி நாட்கள் கழிந்தன. கடந்துவிட்ட 29 வருட வாழ்வில் 10 பொன்னான வருடங்கள் அங்கே கழிந்தன. கலக்கமில்லாத, களங்கமில்லாத, எண்களின் பின்னால் ஓடும் எண்ணற்ற துயரங்கள் எதுவும் இல்லாத பருவத்தை நான் கழித்த பொழுதுகள் நிகழ்ந்த களம் ஆதலின் எனக்கு எப்போதுமே சொர்ககம் எது என்ற கேள்வி வரும்போது அதற்கு நேரே இரண்டு இணைகோடுகளைப்போட்டு குந்தா என்று  என்னால் எளிதில் எழுதிவிட முடியும்.

நீலகிரி மாவட்டத்தின் தெற்கு பகுதியில் ஊட்டிக்கு மேலே 32 கிலோமீட்டர்கள் தொலைவில் அமைந்திருக்கிறது குந்தாநீர்மின் திட்டம். குந்தா அணையில் வேலை செய்பவர்களின் குடும்பத்தினர் வசிக்கும் இடம் லோயர் கேம்ப் எனப்படும். அணையின் மின்பகிர்மான வட்டம் சார்ந்த மேற்பார்வை துறையில் வேலை பார்க்கும் மக்களும் அவர்களின் குடும்பத்தினர்களும் வசிக்கும் இடம் அப்பர் கேம்ப். இரண்டிற்கும் தூரம் 5 கிலோமீட்டர்கள்தான் அல்லது ஆறு கொண்டை ஊசி வளைவுகள்(Hair Pin Bends) தாண்டி வரவேண்டும்.

அதென்ன கொண்டை ஊசி வளைவுகள் (Hair Pin Bends)? அது ஒரு ஆங்கிலேயரின் இதமான கற்பனை. ஊரின் ஒரு எல்லையில் நின்று கொண்டு எதிரில் உள்ள மலையைப்பார்க்கும்போது அது ஒரு பெண்ணின் பெரிய கொண்டை போலவும் அதில் வளைந்து வளைந்து செல்லும் சாலைகள் அதில் செருகப்பெற்றுள்ள ஊசிகள் எனவும் கற்பனை செய்து கொண்டால் பயணம் செய்யும்போது ஏற்படும் தலைசுற்றல்களை அது ஓரளவு சீர்செய்யும்.

நாங்கள் வசித்தது அப்பர்கேம்ப் பகுதியில். ஒட்டுமொத்தமாக கூட்டிப்பார்த்தால் ஒரு 100 வீடுகளுக்கும் அடங்கிவிடும் ஒரு சிறிய காலனி அது. யூகலிப்டஸ் வாசம் காற்றில் எப்போதும் மிதந்துகொண்டே இருக்கும். ஜீன் முதல் பிப்ரவரி வரை மிதமான குளிரில் ஊரை வைத்துக்கொண்டே இருக்கும் காலநிலை.

முதல் வகுப்பு முடிந்து இரண்டாம் வகுப்பு செல்லவிருந்த கோடைவிடுமுறையில் நான் குந்தாவிற்கு முதலில் வந்தேன்.  என்னால் மறக்கமுடியாததாக இருக்கும் பொழுதுகளில் ஒன்று அந்த மதியவேளை. திருப்பூர்,மேட்டுப்பாளையம்,குன்னூர் வழியாக மஞ்சூர் செல்லும் சாலையில் பயணித்துக்கொண்டிருந்தோம். மேட்டுப்பாளையத்திலிருந்து செல்லும்போது குன்னூருக்குள் செல்லாமலேயே மஞ்சூருக்கு காட்டேரி வழியாக இடது பக்கத்தில் திரும்பவேண்டும்.

அவ்வளவு நேரம் தூங்கிக்கொண்டிருந்த நான் மிகச்சரியாக காட்டேரி வந்ததும் விழித்துக்கொண்டேன்.  காற்றில் டீத்தூளும், யூகலிப்டஸும் கலந்து வீசும் ஒரு ரம்மியமான வாசனை. மூன்று மணி இருக்கும். ஒரு பொட்டு கூட வெய்யில் இல்லாது கன்னங்கரேலென்ற வானமும், பச்சைப்பசேலென்ற செடிகளும், மலைகளும் ஏராளமான பட்டாம்பூச்சிகளை எனக்குள் பறக்கவிட்டது. மேட்டுப்பாளையம் வழியாக ஊட்டி வந்தவர்கள் கவனித்திருப்பீர்கள். வலது புறமாக ஒரு பலகையில் ‘ மலைகளின் இளவரசி உங்களை வரவேற்கிறாள்’ என்று. என்னைப்பொறுத்த வரையில் நான் எப்போது காட்டேரியைக் கடக்கிறேனோ அப்போதுதான் அந்த இளவரசி என்னை உளமாற தழுவிக்கொள்வாள். பேருந்து மிக மிக மெதுவாக மலை ஏறும்போது அது வெளிப்படுத்தும் ஓசையும் அதற்கேற்றாற்போல மெல்ல வானத்திலிருந்து இறங்கி வரும் மெல்லிய மூடுபனியும் உங்களின் இதயங்களில் புதிய கவிதைகளை எழுதிக்கொண்டேயிருக்கும்.

அந்த நொடி தொடங்கி நான் அங்கு இருந்த 10 வருடங்களும் ஒரு பெரிய திருவிழாவென என் வாழ்வை ரசித்திருந்தேன். என் வயதொத்த நண்பர்கள், தோழிகள். அன்பைப் பொழியும் சுற்றமென மகிழ்வுக்கு இடரேதுமின்றி இருந்த தருணங்கள் அவை.

தொலைக்காட்சிகள் மண்டாத காலமது. மருந்திற்கும் சினிமா வாசனை புகாத ஊராக இருந்தது. சுத்துப்பட்டு பதினெட்டுப்பட்டியும் சினிமா பார்க்கவேண்டுமென்றால் ஊட்டிக்கோ கோயம்புத்தூருக்கோதான் செல்ல வேண்டும். (பிறகு என் மேனிலைப்பள்ளி இறுதி வருடங்களில் கோகுல் தியேட்டர் என்று ஒன்று திறக்கப்பட்டு லேட் ரிலீஸ் திரைப்படங்களை திரையிட்டுக்கொல்ல ஆரம்பித்த கதையும் நடந்தேறியது.) பொழுதுபோக்கிற்கான இடங்கள் குறைவு. ஒரே ஒரு விநாயகர் கோவில் உண்டு. 5 கிலோமீட்டர்கள் கெத்தை சாலையில் சென்றால் அன்னமலை என்ற குன்றின் மேல் இருக்கும் முருகன் கோவில் ஒன்றும் உண்டு. வார இறுதிகளில் சிற்றுலாவென  ஊட்டிக்கு சென்றுவரவும் செய்வர். இதைத்தாண்டி பொழுதுபோக்குகள் ஏதும் கிடையாது.

அதனை ஈடுகட்டும் வகையில் சிறுவர்களாகிய எங்களுக்கு புதிய புதிய வழிகளும் வாய்த்துக்கொண்டேயிருந்தன. காடுபுகுதல் அல்லது பழம்பொறுக்குதல் அதில் வினோதமான ஒன்று. காலையில் கிளம்பி கால்போன போக்கில் அருகில் இருக்கும் காடுகளுக்கு செல்லல். மரம் ஏறுதல், பழமரங்க்களில் பழங்களை சேர்த்துக்கொண்டு மாலையில் வீடு திரும்புதல் என்ற இலக்கற்ற அந்த பயணங்களில் உள்ள சுவை வேறு எந்த விளையாட்டிற்கும் இல்லை என்பது என் தீர்மானம்.

உங்களுக்கு நீலகிரி மாவட்டத்தில் படுகர் இனம் சேர்ந்த நண்பர்கள் யாரேனும் இருக்கிறார்களா? நீங்கள் அதிர்ஷ்டசாலிகள். விருந்தோம்பல் என்றால் என்ன என்பதை எல்லா படகர் இல்லங்களிலும் கண்ணாற கண்டு கொள்வீர்கள். எந்த வீட்டிற்கும் சென்றுவிட்டு நீங்கள் சாப்பிடாமல் திரும்பிவிடமுடியாது. அன்பை பெரும் வெள்ளமென வடியவிடும் பெரும்சினேகிதர்கள்.  எனக்கு மஞ்சூர், கரியமலை, கீழ்குந்தா,பாக்கொரை என்று குந்தாவை சுற்றியிருந்த ஹட்டிகளில் சினேகிதர்கள்  அனேகர்கள் இருந்தார்கள்/இருக்கிறார்கள்.

எல்லா விஷயங்களுக்கும் கண்டிப்பாக முடிவு உண்டு என்பது நியதி. என்னுடைய குந்தா வாழ்வும் என்னுடைய மேனிலைப்பள்ளி தேர்வு முடிவுகளோடு முடிந்து போனது. மதிப்பெண்கள்  குறைந்த தாழ்வு மனப்பான்மையில் என் நெருங்கிய நண்பர்களிடம் கூட சொல்லிக்கொள்ளாமல் ஒரு முற்றிலும் இருண்ட மாலைப்பொழுதில் கோயம்புத்தூர் பேருந்தில் ஏறிய அந்த தருணத்தில் இனிமேல் இங்கு வரவே கூடாது என்று என் அப்போதைய அறியாமையில் நினைத்துக்கொண்டேன்.

அத்தனை நாட்கள் நான் பொத்திப் பொத்தி சேர்த்து வைத்திருந்த என் எல்லா உற்சாக நிமிடங்களும் அந்த ஒரே நொடியில் சுக்கு நூறாக சிதறுவதைக் கண்டேன். குழந்தைகளுக்கு சொல்லப்படும் பழங்கதைகளில் எப்போதும் நல்லதே சொல்ல வேண்டும். அப்படி சொல்லும்போதெல்லாம் நமக்கு மேலே உள்ள தேவதைகள் அப்படியே ஆகுக என்று வழிமொழியும். ஆகவே தகாதன சொல்லல் நலம் என்று சொல்வார்கள். அது என் விஷயத்தில் உண்மையானது. அதன் பின்னர் என்னால் குந்தாவிற்கு போகவே முடியவில்லை.

இப்போது 12 வருடங்கள் ஆகிவிட்டன. இந்த 12 வருடங்களில் எவ்வளவோ மாற்றங்கள் நிகழ்ந்துவிட்டன. ஆனால் இன்னும் அழியாத சுவடுகளென பதிந்துவிட்ட என் குந்தா நினைவுகளை என்னால் மாற்றவே முடியவில்லை.

ஒன்றும் பெரிய விஷயமல்ல. வருட விடுமுறையில் கண்டிப்பாக இரண்டு நாட்களாவது ஒதுக்கி போய்விடமுடியும்தான். ஆனால் என்னுள் பதிந்துப்போன அந்த பழைய பிம்பங்கள் உடைந்துவிடுமே என்ற பயம் என்னை தடுத்துக்கொண்டே இருக்கிறது. அப்படியே போனாலும் உறுதியாக அங்கே பழைய குந்தா நிச்சயமாக இருக்காது. அது தொழில்நுட்பத்தால் வளர்ந்து பெரும் மாற்றங்கள் சந்தித்த ஒரு புதிய நகரமாக ஏற்படுத்தப்பட்டிருக்கும். என்னோடு சேர்ந்து விளையாடிய தோழர்களும் தோழிகளும் அவரவர் கவலைகள் தோய்ந்தபடி இல்லறத்தில் இணைந்திருப்பர். ஒரு புதிய தலைமுறைக்குழந்தைகள் அவர்களுக்கென அமைக்கப்பெற்றிருக்கும் புதிய குந்தாவினை ரசிக்கத்தொடங்கியிருக்கும்.

இவ்வளவு வருடங்களுக்கு பிறகு ஃபேஸ்புக் (face book) வழியாக என் பழைய பள்ளி நண்பன் ஒருவனை கண்டறிந்தேன். காசோலை என்னும் பகுதியில் வசிப்பவன். மேலாண்மையில் முதுகலை முடித்திருந்தாலும் ஒரு மெட்ரிகுலேஷன் பள்ளியில் ஆசிரியராக வேலை செய்கிறான். கேட்டபோது சொன்னான். ’ஊரை விட்டு வர முடியலடா’.

இவ்வளவு பிடிவாதத்தோடு என்னால் இருக்க முடியவில்லையே என்ற ஏக்கம் என்னைச்சுற்றிப் படர்ந்தது.

நான் பிறந்தது தஞ்சாவூரில். என் கல்லூரிப்படிப்பும் தஞ்சையிலேயெ நிகழ்ந்தது. ஆனால் நான் ஒருபோதும் எனது சொந்த ஊர் எது என்று கேட்கப்படும்போதெல்லாம் குந்தாவையே குறிப்பிடுவது வழக்கம். என் வாழ்வில் எல்லா சந்தோஷமான நிமிடங்களையும் அது தன்னகத்தே கொண்டிருந்தது. ஏன்? கொண்டிருக்கிறது.    அது என் சந்தோஷ நினைவுகளிடையே பொதிந்து போய் பின் தொலைந்துபோய்விட்ட என் பள்ளித்தோழியென என்னை ஏங்கவிட்டுக்கொண்டேயிருக்கும். ஆனால் அந்த ஏக்கம் தரும் ஆனந்தத்தை எந்த இலக்கியமும் விவரிக்க முடியாது.