நிஷாகந்தியின் குரல்

என் மனதுக்கு மிக நெருக்கமான “நித்திரை அழகியின் நிஷாகந்திப்பூ” நெடுங்கதைக்கு இது நாள் வரை என் குரல்தான் அடையாளம். என் குரல்வடிவில்தான் அதன் பாத்திரங்களை மனதுக்குள் பேசவிட்டு எழுதினேன். படித்தவர்களுக்கும் என் குரல்தான் அதில் பரிச்சியமாய் ஒலித்திருக்கும்.

இன்று முதல் அதற்கு என்னைவிட பன்மடங்கு சிறப்பான மற்றுமொரு அடையாளமாக திருமதி. Fathima Babu அவர்களின் குரலும் சேர்ந்திருக்கிறது. இதனை அவர்கள் வாசித்துமுடித்தபோது இந்தக்கதை வாசித்தவர்களுக்கு கிடைத்த “haunting” அனுபவம் இன்னும் சில மடங்குகள் அதிகமாக கேட்டவர்களுக்கும் கிடைத்தது.

இது 40 நிமிடங்கள் வரை போகக்கூடிய ஒரு குறுநாவல். இதனை அவர்கள் வாசிக்கக்கேட்டபோது வாசிக்க அதிக நேரம் எடுக்குமே என்ற தயக்கத்துடனேயேதான் கொடுத்தேன். ஆனால் அவர்கள் அதனால் என்ன என்ற பெருந்தன்மையோடு எடுத்து, மிகச்சிறப்பாக வாசித்தார்கள்.

40 நிமிடங்களும் குரலில் எந்தத்தொய்வும் இன்றி, பாத்திரங்களுக்கு கனகச்சிதமான குரல் கொடுத்து, உணர்வுகளை சற்றும் பிசகாமல் நிலை நிறுத்தி ஒரு பேரற்புதமென இதனை நிகழ்த்தினார்கள்.அவர்களுக்கு என் மனமார்ந்த நன்றி.கீழ்க்கண்ட இணைப்படைச்சொடுக்கி கதை கேட்கலாம்.

https://www.youtube.com/watch?v=ezW8UwsVyjY

கதையை இங்கு படிக்கலாம்

https://kundahmusicseries.wordpress.com/2014/11/15/nishagandhi/

பல்லாவரம் ரிட்டர்னும், சுகந்தமாலினியும்:

ஒரு மலைக்கிராமத்தில் இயற்கையும்,அமைதியும் சூழ வாழ்ந்த எனக்கு, பொருள்தேடி சென்னை வந்த முதல் சில மாதங்கள் கொடுத்த அலைதலையும், அயர்ச்சியையும் மறக்கவே இயலாது.

இரைச்சலும், நெரிசலும், வியர்வையும், அழுக்குமென ஏதோ ஒரு வேற்றுக்கிரகத்தில் தண்டனைக்காக அனுப்பிவைக்கப்பட்ட கைதியென உணர்ந்த ஆரம்ப நாட்கள் அவை. ஏற்கனவே நிரம்பிவிட்ட ஒரு பெரும்துணிப்பொதியை அழுத்தி அழுத்தி மேலும் துணிகளைச்சேர்ப்பதுபோல, காலை நேரப்பேருந்துகளில் பெருங்கூட்டத்தினூடே ஏறி, நுழைந்து, கூட்டத்தாலேயே நகர்த்தப்பட்டு வியர்வை மழையில் நனைந்து, கசக்கித்தூக்கியெறிந்த காகிதம் போல அலுவலகம் வந்து சேரும் அந்தக்கடுங்காலைகளை இன்னும் பல இரவுகளின் கொடுங்கனவுகள் நினைவுபடுத்திக்கொண்டேயிருந்தன.

பேருந்துகளில்தான் இந்தக்கதியென்று, ரயிலுக்கு மாறினால் (அந்தக்கால மீட்டர் கேஜ்) ரயில்கள் இன்னும் மின்சார ஆபத்தோடு கூடிய அதே நெரிசல்களையும், அயர்வுகளையும் சற்றும் மாறாமல் கொண்டிருந்தது. ஏனோ தாமதமாகி அவசர அவசரமாக ரயில் பிடிக்க வந்த ஒரு நாளில்தான் பல்லாவரத்திலிருந்தே தினமும் கிளம்பும் ஒரு சிறப்பு ரயில் ஒன்று உண்டென்று தெரியவந்தது. முதன்முதல் இருக்கையில் அமர்ந்து, சன்னல் வழிக்காற்று வாங்கி, ஆசுவாசமாக அலுவலகம் சென்ற அந்த நாளில் சென்னை அழகாகத்தெரிய ஆரம்பித்தது. மிகச்சரியாக சென்னை என்னை அடையாளம்கண்டுகொண்டது. நான் அதன் விரல்களைப்பற்றிக்கொண்டு பயணிக்க ஆரம்பித்த முதல் தருணம் அது. அப்படித்தான் பல்லாவரம் ரிட்டர்ன் எனக்கு அறிமுகமானது.

தினமும் காலை 09:20 க்கு பல்லாவரத்திலிருந்து கிளம்பி, கடற்கரை ரயில் நிலையம் செல்லும் அந்த மின்சார ரயிலின் பிரத்யேகங்கள் என்னை பெரிதும் கவர்ந்தன. 7-9 மணிக்கு பேருத்து பிடிக்க ஓடிவரும் மக்களின் பரபரப்பின் சாயல் ஏதுமின்றி இருந்தனர் இந்த வர்க்கத்தினர். பெரும்பாலும் 10 மணி அரசு அலுவலகங்களுக்குப்போவோர்தான் இதன் பிரதான பயணிகள். என்றாலும், சற்று நேரமானாலும் நெரிசலின்றி பயணிக்கலாம் என்று வருவோரும் உண்டு.

திருப்புகழ் கம்பார்ட்மெண்ட், திரைப்பாடல் கம்பார்ட்மெண்ட், சீட்டுக்கச்சேரி கம்பார்ட்மெண்ட், ட்ரேடிங் உரையாடல் கம்பார்ட்மெண்ட் என்று ஒவ்வொரு பெட்டிக்கும் ஒவ்வொரு குழுவினர் உண்டு. எவரவர்க்கு எது ஆர்வமோ அதைக்கேட்டபடி பயணிப்பது பெரும் சுவாரசியமாக இருந்தது. சென்னையில் பன்முகபிரவாகத்தை பல்லாவரம் ரிட்டர்னில்தான் கண்டுகொண்டேன், பின்பு அதனோடே பலவருடங்கள் பயணித்தேன்.

தினமும் பயணிக்க ஆரம்பித்தபிறகு அதே நேரத்தில் பயணிக்கும் பலரது முகங்களும் பரிச்சியமாகத்தொடங்கியபோதுதான் அவர்களிருவரையும் கவனிக்கத்தொடங்கியிருந்தேன்.

அவன்தான் எப்போதும் முதலில் வருவான், அவள் எப்போதும் மிகச்சரியாக 9:18 லிருந்து 9:19க்குள்தான் வருவாள். வியர்வையில் நனைந்திருப்பாள். இவன் கைக்குட்டையைக்கொடுத்து துடைத்துக்கொள்ளச்சொல்வான், வெட்கத்தோடு அவளும் துடைத்துக்கொள்வாள். மெல்லிய குரலில் அவர்களிருவருக்கும் கேட்கும்படி பேசிக்கொள்வார்கள்.

எப்போதும் புத்தகக்கடைக்கு எதிரே இருக்கும் ரயில்பெட்டியில் ஏறி கடைசி இரண்டு இருக்கைகளை அடைவார்கள். இணைந்து வாக்மேன் கேட்பார்கள், புத்தகம் படிப்பார்கள், வேடிப்பை பார்ப்பார்கள், நகைச்சுவைகளை அவர்கள் காதுகளுக்கும், மனங்களுக்குமென பகிர்ந்து கொண்டு சிரிப்பார்கள், வெள்ளி தோறும் ஆனந்தவிகடன் வாங்கி இருவரும் இணைந்து வாசித்தபடியே வருவார்கள், தாமஸ் மவுண்ட்டை கடக்கும்போது தவறாது அதனைப்பார்த்து ஏதோ சொல்லியபடியே வருவார்கள். என் கவனத்தை ஈர்த்த ஜோடிகள். சில நாட்கள் அவள் வராது இவன் வாடிப்போய் பயணித்தலை பார்த்திருக்கிறேன். அவள் மேல் கோபம் வந்திருக்கிறது. அடுத்த நாள் சிறு சலனமும் இன்றி அவள் முகம் பார்த்துப்பூப்பான்.

ஆனால் அவன் வராத நாட்களில் இவளிடம் எந்த வாடலும் இருப்பதில்லை. காத்திருத்தலும், தேடலும் கூட இருந்ததில்லை.  ஒருவேளை அவன் ஏற்கனவே தன் வாராதிருத்தலை இவளிடம் பகிர்ந்திருக்கலாமோ என்னவோ. நான் போகமுடியாத நாட்களிலும் கூட மிகச்சரியாக 9:20க்கு அவர்கள் நினைவு வரும் அளவிற்கு அவர்களை கவனிக்க ஆரம்பித்திருந்தேன்.

சில மாதங்களில் அவர்களின் உறவு கனிந்திருந்தது. நெருக்கத்தை உணரமுடிந்தது. மாம்பலத்தில் இறங்கும் அவர்கள், நான் கோடம்பாக்கத்தில் இறங்கிய பிறகும் பயணிக்கும் இடம் எது என்று எண்ணங்கள் ஓடின. அவர்களின் படிப்புகள், பாடல் கேட்கும் காலங்கள் தாண்டி, கைகோர்த்தல்கள், தோள்சாய்தல்களின் காலம் ஆரம்பித்திருந்தன.

என் கண்தான் பட்டிருக்கவேண்டும்.  அடுத்த சில மாதங்களிலேயே அவர்கள் உறவின் கார்காலத்தையும் நான் பார்க்க ஆரம்பித்திருந்தேன். இப்போதும் அந்தப்பையன் சலமற்றுத்தான் இருந்தான். ஒரு நாள் பயணத்தில் சட்டென பெருங்குரலெடுத்து எழுந்துஅவள்தான் ஏதோ கூறினாள், அவன் பதறி அவள் கையைப்பிடித்து அவளை அமர வைக்கப்பார்த்தான். லேசான அழுகையுடன் அவள் கிண்டியில் இறங்கிச்சென்றாள். இவன் பிந்தொடர்ந்து சென்றான். அடுத்தடுத்த நாட்களில் அவர்களின் முகங்கள் சரியில்லை. சில நாட்கள் பழையை மலர்ச்சியைப்பார்க்க முடிந்தாலும், அந்த நெருக்கத்தைக்காண முடிந்ததேயில்லை.

ஒரு வெள்ளிக்கிழமை. வழக்கத்துக்கு மாறாக அவள் முன்னதாக ஸ்டேஷனுக்கு வந்துவிட்டாள். அவனுக்காகக்காத்திருந்தாள், அலைபாய்ந்தாள். அவன் அவள் நேரத்திற்கு வந்தான். வந்த நேரம் முதலாய் வழியும் கண்ணீரை அவள் துடைக்கவேயில்லை என்பதைப்பார்த்தேன். அவன் அசையாது தலை குனிந்து தன் விரல்களை பரிசோதித்த வண்ணமாயும், சன்னல் வழி வெளியே பார்த்தவாருமே இருந்தான். 10 நிமிடங்கள் இருக்கலாம். வண்டி மீனம்பாக்கத்தில் நின்றபோது இறங்கிப்போய்விட்டான். அவளும் போவாளென நினைத்த என் எண்ணத்தை மாற்றினாள். வழிந்த கண்ணீரைத்துடைத்துக்கொண்டாள். சற்று சாய்ந்து அமர்ந்துகொண்டு கண்ணை மூடிக்கொண்டு வாக்மேனை காதுகளுக்குக்கொடுத்தாள்.

அன்றுதான் அவனைப்பார்த்த கடைசி நாள். பிறகு பல்லாவரம் ரிட்டர்னுக்கு அவன் வருவதேயில்லை. ஆனால் அடுத்த ஒரு வருடம் நான் பயணித்த நாட்கள் பெரும்பாலானவற்றில் இந்தப்பெண்ணை தொடர்ந்து பார்த்து வந்தேன். அவள் புத்தககடைக்கு அருகே நிற்கும் ரயில் பெட்டியில் பின்னர் ஏறுவதில்லை. அது ஒன்றுதான் மாற்றம். புத்தகம் படித்தாள், வாக்மேன் கேட்டாள், வெள்ளிக்கிழமை வாரம்தவறாது விகடன் வாங்கிப்படித்தாள், மவுண்ட் கடக்கும்போது தவறாது உச்சிமலையை அப்போதுதான் முதலில் பார்ப்பது போல வேடிக்கை பார்த்தாள்.

எனக்குத்தான் இவளுடன் பயணித்த அவன் நினைவு வாழ்வின் பல தருணங்கள் வரை கூடவே வந்துகொண்டிருந்தது. பல்லாவரம் ரிட்டர்ன் விட்டு பொருள் தேடி விமானமேறி வெளி நாடு பயணித்த பின்னும் நீங்காத நினைவென அவர்கள் இருவரின் நினைவு நீண்டுகொண்டே இருந்தது.

ஏதோ ஒருவகையில் அதை இறக்கி வைக்க எண்ணிதான் ”சுகந்தமாலினி” எனும் இப்புனைவை எழுதினேன். இதில் எனக்கு மிகவும் பிடித்த அமானுஷயத்தை இறுதியாக இணைத்ததை பெரும்பாலானோர் விரும்பவில்லை. ஆயினும் எனக்குப்பிடித்த முடிவு இதுதான் என்பதால் அதை மாற்றிக்கொள்ளவும் எண்ணவில்லை.

நேற்று இக்கதையை தன்னுடைய அற்புதமான குரலினாலும், பிரமாதமான பாவங்களினாலும் இன்னொரு உயரத்திற்கு கொண்டுசென்றார்கள்
திருமதி.ஃபாத்திமா பாபு அவர்கள். அவர்கள் குரலில் சுகந்தமாலினி கதையைக்கேட்க

https://www.youtube.com/watch?v=3KGkVxfoP-w

கதையின் இணைப்பு இங்கே

https://sivaramang.wordpress.com/…/%E0%AE%9A%E0%AF%81…/

உயிர்மை 200வது இதழ்

உயிர்மையின் 200வது இதழ் சற்று தாமதமாக நேற்றுதான் வந்து சேர்ந்தது.

வெளிவந்த முதல் இதழைக்காத்திருந்து வாங்கியதிலிருந்து, கிட்டத்தட்ட 5 வருடங்கள் தொடர்ந்து வீட்டுக்கு வருவிக்கப்பட்டு, சில மாதங்கள் இடைவெளிவிட்டு துபாய்க்கு அனுப்பப்பட்டு படித்து ருசித்த அனுபவங்களெல்லாம் இருக்கின்றன.

இடையில் முற்றிலும் சிறுகதைகள் , சூழியல் கட்டுரைகள் துறந்து, தரம் குன்றி, முழுக்க அரசியல் சார்பிதழாகிப்போனபோது படிப்பதை நிறுத்தினேன்.

இப்போது மீண்டும் முதலிதழின் அதே வாசனையோடு, காத்திரத்தோடு, நற்கலைஞர்களின் நல்ல படைப்புகளோடு சுவாரசியமான இதழாக வந்திருக்கிறது.

அவசியம் வாசித்து பத்திரப்படுத்த வேண்டிய இதழ்.

உயிர்மை 200வது இதழ்

இரண்டு தாலிக்காட்சிகள்

திருமணமாகி மனைவிக்கு துபாய் வந்த புதிதில் மெடிகல் டெஸ்ட் எடுப்பதற்காக நாலேட்ஜ் வில்லேஜில் (Knowledge village) ல் இருக்கும் க்ளீனிக்குக்கு கூட்டிச்சென்றிருந்தேன். புதிய இடம், புதிய நாடு, மொழி போதாமை போன்ற கவலைகளால் ஏற்கனவே மிரட்சியாக இருந்த அவரை சற்று பதவுசாகத்தான் ஒவ்வொரு விஷயமாகப்பழக்கிக்கொண்டிருந்தேன்.

இந்த மெடிகல் டெஸ்ட் எடுக்கச்சென்ற இடத்தில் எக்ஸ்-ரே வுக்கான அறையின் வெளியே காத்த்துக்கொண்டிருந்த சில நிமிடங்களில் கிட்டத்தட்ட கலங்கிய விழிகளுடன் அந்த அறையை விட்டு வெளியே வந்தார். என்னவோ ஏதோ என்று ரொம்பவும் பயந்து போனேன். பிறகு மெல்ல காதுக்கருகில், ”எக்ஸ் ரே எடுக்கறதுக்காக தாலியையும் கழட்டணும்கிறாங்க” என்றார் பெருங்கவலை தோய்ந்த முகத்துடனும், கண்ணீர் பெருகிய விழிகளுடன்.

பிறகு அந்த லெபானிய நர்ஸை அணுகி (என்ன ஒரு சருமம் அவருக்கு!! அல்லது ரணகளத்துலயும் ஒரு கிளுகிளுப்பு) தாலி என்பது தமிழ்ப்பெண்களுக்கு எவ்வளவு பெரிய செண்டிமெண்டல் விஷயம் என்பதையும், புனிதம் என்பதையும், எப்படி திருமண மோதிரத்தை மேற்கு போற்றுகிறதோ அதைப்போன்றே இது தென்னிந்தியாவின் பண்பாடு என்பதையும் வி.சேகர் திரைப்படக்காட்சி போல விவரித்துச்சொன்னேன். மிகுந்த வாஞ்சையோடு அணைத்துக்கொண்டு (மனைவியைத்தான்), வெரி சாரி டியர். என்றார்.

அந்த எக்ஸ்ரே வைபவம் அங்கே நல்லபடியாக நிறைந்தது.

ஆச்சா

இன்றைக்கு காலையில் பெரும்பாக்கம் பஞ்சாயத்தில் இரண்டாவது தடுப்பூசி செலுத்திக்கொள்ளச்சென்றோம். 310 தடுப்பூசிகள் அலாட் ஆகியிருந்தன அந்த மையத்திற்கு. கிட்டத்தட்ட 10 பேர்தான் இருந்தோம். அங்கே இருந்த செயலாளர் யாரேனும் சுற்றத்தில் செலுத்திக்கொள்ளாதவர்கள் இருந்தால் தகவல் சொல்லுங்கள் என்றார். 3 மாதங்களுக்கு முன்னால் திருமணமாகி பெரும்பாக்கத்தில் செட்டில் ஆகியிருந்த மனைவியின் தூரத்து அக்கா பெண்ணை அழைத்து மனைவி விபரம் சொன்னார். சற்று நேரத்தில் அந்தப்பெண்ணும் வந்தது.

சாதாரண முகமன்களுக்குப்பிறகு மனைவி அந்தப்பெண்ணின் காதோரமாக கிசுகிசுப்பாக ( இந்த கிசுகிசுப்புகளையெல்லாம் கேட்பதற்குத்தானே செவிச்செல்வம் எனக்கு வழங்கப்பட்டிருக்கிற்து!) ”தாலி எங்கடி” என்றார் சற்றே பல்லைக்கடித்தவாறே. அதற்கு 97ல் பிறந்த குழந்தை “இந்த வெயில்ல இவ்ளோ டிரஸ்ஸைப்போடறதே எரிச்சலா வர்றது சித்தி இதுல அது வேறயா, சரியான வெயிட் வேற, அதான் வெளில போகும்போது கழட்டி வச்சுட்றது.” என்றது.

சுபம்.

குமாஸ்தா பணியும், எரிச்சலும்

சிறிய வயதிலிருந்தே குமாஸ்தா பணியில் இருப்பவர்களுக்கு கூடேயே இருக்கும் ஒருவித எரிச்சலை பார்த்தே வளர்ந்திருக்கிறேன். அரசுப்பணியில் இருப்பார்கள், நல்ல சம்பளம் இருக்கும், கடினமான பணி என்றெல்லாம் சொல்லிவிடமுடியாத, புதிதாக ஒன்றை உருவாக்குகிற கிரியேட்டிவ் பணிகளாகவும் இருக்காது. ஆனால் பணி சார்ந்து எரிச்சல் எப்போதும் இருந்துகொண்டே இருக்கும். நிறைய யோசித்திருக்கிறேன் ஏன் இந்தப்பணிக்கு இவ்வளாவு எரிச்சலென்று. புதிரான பகுதியாகவே இருந்தது இது நாள் வரைக்கும்.

கடந்த இரு நாட்களாக அலுவலகத்தின் இப்போதிருக்கும் ஒரு ப்ராஜக்டின் உரிமையாளருக்கு அவருடைய கனடா installers க்கென இருக்கும் இணையச்செயலியை புதிதாக வடிவமைக்கும் ஒரு POC பணி. சற்றே பெரிய பில் என்பதாலும், ப்ராஜக்ட் நமக்கே கிடைக்க வேண்டுமென்பதாலும் குழுவில் பணிகளை பங்கிட்டு எல்லாருமாகச்செய்கிறோம்.

அதில் இப்போது இருக்கும் மென்பொருளில் இருக்கும் ரிப்போர்ட்களைத்தொகுக்கும் பணி எனக்கு வந்தது. இப்போதைய மென்பொருளில் இருக்கும் ரிப்போர்ட்களை தொகுத்து ஒரு word கோப்பாக மாற்ற வேண்டும். மேலோட்டமாக எளிதான பணியாகத்தோன்றினாலும் அவர்களிடம் இருக்கும் 500+ ரிப்போர்ட்களை படியெடுத்து விபரங்கள் எழுதி அதனை கோப்பாக மாற்றிய இந்த இரண்டு நாட்களும் எரிச்சலின் உச்சத்தில் இருந்தேன்.

எந்த கிரியேட்டிவ் பிராசஸும் இல்லாத இந்த வெட்டி ஒட்டல் பணி அவ்வளவு அழுததத்தையும், கடும் மன உளச்சலையும், முதுகு வலி முதலான இத்யாதிகளையும் எளிதில் கொண்டுவந்தது.

”சும்மா இருக்கறது ஒண்ணும் அவ்வளவு ஈசி இல்லை” என்று சொன்ன வடிவேலுவும், எளிய பணி செய்வதற்கு ஏன் எரிச்சற்படுகிறார்கள் என்றெண்ணிய என் சிறுவயது குமாஸ்தா மாமாக்களும் கண்முன் தோன்றினார்கள்.

எப்போதும் வாழ்வில் இக்கரைக்கு அக்கரை பச்சையாகவேதான் இருக்கிறது.

ஒரு பால்ய நதிக்கரை

ஒவ்வொரு வருடமும் தவறாது மேலெழுந்து வருகிறது இப்புகைப்படம். பால்யத்தின் மகிழ்வு மிகு இத்தருணத்தைப்பற்றி ஒவ்வொரு வருடமும் ஏதேனும் சொல்லிக்கொண்டுதான் இருக்கிறேன். ஆயினும் என்றும் தீரா மகிழ்வையும், குதூகலத்தையும், எல்லா அரும்பெருஞ்செயல்களை விடவும் வாழ்வில் இத்தருணம் விஞ்சி நிற்பதையும் நினைந்து நினைந்து மகிழவும், வியக்கவும் நேரமும் வார்த்தைகளும் இருந்துகொண்டே இருக்கிறது.

அதோ அந்த தூரமலை, அந்தப்புல்வெளி, கூடாரம், அங்கே கூடி நிற்கும் என் பள்ளித்தோழர், தோழியர், அண்மைப்பூங்கா, அந்தச்சாலை இன்னும் எல்லாமும் அப்படியே அங்கே இருக்கின்றன என்னைப்போலவே இந்தத்தருணத்தைப்பார்த்து மகிழ்ந்த மெளனசாட்சியென. இத்திரு நாளில் 30 வருடங்களுக்கு முன்பு அங்கிருந்தேன். இன்னும் அங்கேயே இருக்கிறேன் நினைவுகள் வழி.

அனைவருக்கும் இனிய சுதந்திர தின நல்வாழ்த்துகள்.

குந்தா சுதந்திர தின விழா – 1989 ஆகஸ்ட் 15

கடவுள் தொடங்கிய இடம்

ஜகமே தந்திரம் திரைப்படம் ஃபோகஸே இல்லாமல் சுற்றித்திரிந்து தந்த எரிச்சலை மறக்க, அதே திரைப்படத்தில் அகதிகள் நாடு விட்டு நாடும் செல்லும் காட்சிகள் நினைவுபடுத்திய “கடவுள் தொடங்கிய இடம்” நாவலை இந்த நீண்ட வாரயிறுதியில் மீண்டும் வாசித்தேன்.

8 வருடங்களுக்கு முன்னால் வாராவாரம் ஆனந்தவிகடனில் வாசித்தபோது விட்ட நிறைய நல்ல தருணங்களை, புத்தகமாகப் படித்தபோது நன்கு புரிந்து, அனுபவிக்க முடிந்தது. நிஷாந்த் எனும் சிறுவன் “இயக்கத்தில்” சேர்ந்து விடக்கூடாது என்ற பெற்றோர்களின் அக்கறையினால் ஏஜெண்டிடம் பணம் கட்டி கனடாவுக்கு அனுப்பிவைக்கப்படுகிறான்.

விசா இல்லாமல், கள்ள பாஸ்போர்ட்டில் பல நாடுகள் கடந்து 7 வருடங்கள் கழிந்து அவன் கனடா சென்று சேர்வது வரை நீள்கிறது கதை.இந்த நாவல் முழுவதுமே நிஷாந்த் சந்திக்கும் மனிதர்களும், அவர்களின் நாடு விட்டு நாடு செல்லும் பயணங்களின் வழி நிஷாந்திற்குக் கொடுக்கும் வாழ்க்கைப்பாடங்களின் வழியிலும்தான் நாவல் நகர்கிறது ஆனால் ஒவ்வொரு வாழ்வும் கொண்டிருக்கும் அனுபவங்களும், பாடங்களும், சுக துக்கங்களும் ஒருபுறம் சுவாரசியமாகவும் மறுபுறம் பதைபதைப்பாகவும் கடந்துபோகின்றன.

இன்னொரு மிக சுவாரசியமான விஷயம் புவியியல் ரீதியாக எந்தெந்த நாடுகளில் என்னென்ன முக்கியத்துவம் இருக்கிறது என்று போகிற போக்கில் கதையாகவும், துணுக்குகளாகவும், நிலவியல் தகவல்களாகவும் நூல் முழுக்கத்தூவி வைத்திருக்கிறார் ஆசிரியர்.

ஜெயமோகன் தன்னுடைய முன்னுரையில் குறிப்பிடுவது போல “சிரித்தபடியே மானிடத்துயரை வாசிக்க நேர்வதென்பது ஒரு மகத்தான கவித்துவ அனுபவம்தான்”. ஆனால் மீதமிருக்கும் அந்தத் துயரைத்தான் என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை.

இறுதியில், கனடாவின் தெலோன் நதியின் இருப்பைக்குறிப்பிட்டுப்பேசி அதனை கடவுள் தொடங்கிய இடமாக வர்ணித்து, நிஷாந்தின் பயணம் – நல்வாழ்க்கை துவங்கும் இடமும் இங்கேயே அமைவதாக கவித்துவத்துடன் நிறைவு செய்கிறார்.வாசித்ததில்லை என்றால் அவசியம் வாசிக்கவேண்டிய நாவல்.

ஓவியர் ஜீவாவின் தத்ரூப போஸ்டர்கள்

கொங்கு, நீலகிரி மாவட்டங்களில் 80-90களில் வளர்ந்தவர்கள் அனைவரும் ஓவியர் திரு.ஜீவா அவர்களின் (Jeeva Nanthan) போஸ்டர் வரைபடங்களை பார்க்காமல் இருந்திருக்கமாட்டார்கள். அற்புதமாக – தத்ரூபமாக போஸ்டர்களை, திரை நாயகர்களை வரைவார். சாதாரண பேப்பர் போஸ்டர்களை விடஇவர் ஓவியங்கள் தந்த தாக்கம் மிகப்பெரியதாக இருக்கும்.

எங்கள் (நீலகிரி மாவட்டம்) மஞ்சூர் கோகுல் தியேட்டரில், இரண்டாவது ரிலீஸாகத்தான் படங்கள் வரும். படச்சுருள் பெட்டியோடேயே, முதலில் வெளியாகியிருந்த தியேட்டரில் வைக்கப்பட்ட சினி ஆர்ட்ஸ் கட்டவுட்டுகளும், போஸ்டர் வரைபடங்களும் வரும். படத்திற்கு எப்படி ஆர்வத்தோடு காத்திருப்போமோ, அதுபோலவே, இந்த கட்டவுட்களுக்கும், வரைபடங்களுக்கும் காத்திருப்போம்.

இன்றுவரை அவரின் நிறைய கட்டவுட்டுகள் நினைவில் இருந்தாலும், எனக்கு பிரத்யேகமாக “செந்தூரப்பூவே” விஜயகாந்த் பெரிய போஸ்டரும்,. அக்னி நட்சத்திரம் திரைப்படத்திற்கு பிசி.ஸ்ரீராம் லைட்டிங் போலவே வரையப்பட்டிருந்த ஒவியமும் இன்று வரை பசுமையாக நினைவில் நிற்பன.

அவரைப்பற்றிய ஒரு ஒரு சுவாரசியமான ஆவணப்படம்.

அதிகாரமும் மூடமதியும்

எனக்கு மிகவும் பிடித்த, சமூக வலைதளங்கள் மூலமும், தனது பேச்சுகள்மூலமும் அறிமுகமான ஒரு ஐ ஆர் எஸ் அதிகாரி – எழுத்தாளார் மீது பல பெண்கள் இணைந்து பாலியல் குற்றச்சாட்டு விடுத்திருக்கிறார்கள்.
தனிப்பட்ட வகையில் மிகவும் வலியும் ஏமாற்றமும் கொடுத்திருக்கும் நிகழ்விது.

அத்தனை அறிவு, படிப்பு, நேர்கொண்ட பார்வை, நிமிர்ந்த நடை எல்லாமும் அதிகாரம் என்று ஒன்று வந்தபிறகு எல்லாவற்றையும் துச்சமென மதித்து, தனக்குக்கீழே பணிபுரிகிறார்கள் என்ற ஒரே காரணத்திற்காக பெண்பால் மீது
தன் ஆழ்மன வக்கிரங்களை பிரயோகிப்பதை என்னவென்று சொல்வது 😦

மனுஷ்யபுத்திரனின் “தோழர் ஹிட்லர்” என்னும் கவிதை நினைவுக்கு வருகிறது. ஹிட்லருக்கு ஒரு பெரிய அதிகாரம் இருந்தது. அதை வைத்து உலகை தன் குடைக்குக்கீழ் கொண்டுவர விரும்பினான். மக்களை அடிமைப்படுத்தினான். தன் அரசியல் சதுரங்கத்தில் எதிர்பட்ட காய்களை எல்லாம் விதியின்றி வெட்டினான். அவனுக்கு பெரிய அதிகாரம். அதே போன்று
எளிய மனிதன் ஒருவனுக்கும் ஒரு சிறிய ப்ளேடை உபயோகிக்கிற அதிகாரம் இருந்தால் அவனும் அவன் அதிகாரத்திற்குட்பட்ட அளவிற்கு வன்முறைகளை செய்துதான் கொண்டிருப்பான் என்ற வகையில் அமைந்த ஒரு கவிதை அது (வரிகள் நினைவில்லை, பொருள் மட்டும் நினைவிருக்கிறது)

இது போன்ற சம்பவங்களில்தான் அதிகாரம் எப்படி ஒருவனின் நல்மதியை மழுக்குகிறது என்பது தெரியவருகிறது.

#கலி #அதிகாரமமதை

ஸ்த்ரீயுத்தசிக்‌ஷா

நேற்று அலுலக ப்ராஜக்ட் ஒன்றின் MS-Teams குழுமத்தில் இரண்டு பெண் ஊழியர்களிடையே சண்டை. அலுவலக விவகாரம் என்பதால் அதிகபட்ச கண்ணியம் காட்டப்பட்ட, டெட்டால் தடவப்பட்ட வார்த்தைகளோடு நிகழ்த்தப்பட்டாலும், அடிப்படையிலேயே இதுபோன்ற பெண்களுக்கிடையேயான சண்டைகளை, தெருமுனையிலும், சந்தைகளிலும், குழாயடிகளிலும் பார்த்து வளர்ந்த மனதுக்கு இச்சூழல் தரும் குதூகலம் சற்று ஓங்கித்தான் போனது. மனதால் புனையப்பட்ட பாப்கார்ன்கள், சமோசாக்களோடு மனம் தயாரானாலும், அடச்சே இதெல்லாம் ஒரு பிழைப்பா என்று ஆழ்மனம் காறித்துப்பியது.

பொதுவாகவே ஐடி ப்ராஜக்டுகளில் சண்டைகள் இரண்டே காரணங்களுக்குதான் வருகிறது. (என் குறைந்தபட்ச அனுபவத்தில்)

  1. என் வேலையே / ஸ்டோரியை நீ என் எடுத்து செஞ்ச?
  2. என் ப்ராஞ்ச்ல நீ ஏன் கோடிங் கரெக்‌ஷன் பண்ண?

மேலோட்டமாக இவ்விரண்டு கேள்விகளும் வெகு சாதாரணமானவை. ஆனால் இதன் உள்ளே பற்றவைத்த அக்கினியென்பது மெல்ல மேல்வளர்ந்து ப்ராஜக்டையே கொளுத்தவல்லது என்பதால் மிகக்கவனமாகக்
கையாளவேண்டும் என்பது பாடம்.

இந்தச்சண்டை இரண்டாவது காரணத்திற்கானது. ஆனால் நியாயா நியாயங்களைப்பார்த்தால், இந்த நிரலை சரி செய்த பெண், இந்தப்பிராஜக்ட்டை முன்னின்று நடத்துபவர்.
இதனை எழுதியவர் அவரொத்த அனுபவசாலிதான் என்றாலும், இந்தப் ப்ராஜக்ட்டிற்கு இரண்டாம் நிலை நிரலாளர். ஆகவே குழுமத்தலைமைப்பெண் செய்தது சரிதான் என்று சுத்துப்பட்டு பதினாறு பட்டி பஞ்சாயத்திலும்
தீர்ப்பெழுதப்படும் என்பதால் குழுமத்திலிருந்த மற்ற உறுப்பினர்கள் யாவரும் எந்த இடையூறும் செய்யவில்லை.

இதற்கு நியாயம் சொல்ல வேண்டிய அமெரிக்க மேலாள மஹானுபாவருக்கு அந்த சண்டை நடந்து கொண்டிருந்த நேரம்தான் பிரம்மமுகூர்த்தம். அவர் உறங்கியெழுந்து வந்து கணினியைத்திறந்தபோது மொத்தச்சண்டையின் முக்கால் சதவீதத்திற்கு மேல் முடிந்துவிட்டது. அவர் வெகு நைச்சியமாக இருவரையும் இந்த விவகாரத்தை நாம் தனியே பேசித்தீர்த்துக்கொண்டாலென்ன என்று புன்னகையுடன் இதற்கு ஒரு முற்றுப்புள்ளி வைத்துவிட்டுப்போய்விட்டார். (சொன்னேனே – அவருக்கு ப்ராஜக்ட் முக்கியம் கொளுத்தப்படக்கூடாது)

ஆச்சா. நேற்று வேலை நேரம் முடிந்த நள்ளிரவுக்குப்பின்னான ஒரு சிறிய உரையாடலுக்காக இந்த அமெரிக்க ஆஃப் ஷோர் மேனேஜர் சன்னலைத்தட்டினேன். அலுவலக விஷயங்கள் தொடர்பான உரையாடல்கள் முடிந்தபிறகு, இந்த சண்டை விஷயத்தில் நீங்கள் ஏதேனும் கருத்து சொல்லியிருக்கவேண்டும், அல்லது குறைந்தபட்சம் சற்றே வெளியே போய் பேசிக்கொள்ளுங்கள் பெண்களே என்றாவது சொல்லியிருக்க வேண்டாமா என்றார், என்னிடம்!

நான் சொன்னேன். அய்யா எனக்கு லெளகீகஷேமத்திற்கு இரண்டு முக்கிய ரகசியங்கள் தெரியும்.

  1. எந்தப்பெண்ணிடமும் நான் சண்டை போடுவதில்லை. சண்டை என்ன குரலைக்கூட உயர்த்துவதில்லை.

    2.போலவே பெண்களுக்கிடையேயான சண்டையை விலக்குவதுமில்லை, அதை கைதூக்கிவிடுவதுமில்லை.

இப்படி இருப்பதனால் உங்கள் ஆயுள் நீளும், மகிழ்வு பொங்கும், வாழ்வு துலங்கும், பிரம்மமே என்று எவ்வளவு பெரிய பிரச்னைகள் வந்தாலும் அதனை ஜென் துறவியைப்போன்று கையாளும் பக்குவமும் வரும் என்றேன்.

ஒரு பெரிய ஸ்மைலி எமோஜியோடு உரையாடலை முடித்து குட் நைட் என்றார்.