கடவுள் தொடங்கிய இடம்

ஜகமே தந்திரம் திரைப்படம் ஃபோகஸே இல்லாமல் சுற்றித்திரிந்து தந்த எரிச்சலை மறக்க, அதே திரைப்படத்தில் அகதிகள் நாடு விட்டு நாடும் செல்லும் காட்சிகள் நினைவுபடுத்திய “கடவுள் தொடங்கிய இடம்” நாவலை இந்த நீண்ட வாரயிறுதியில் மீண்டும் வாசித்தேன்.

8 வருடங்களுக்கு முன்னால் வாராவாரம் ஆனந்தவிகடனில் வாசித்தபோது விட்ட நிறைய நல்ல தருணங்களை, புத்தகமாகப் படித்தபோது நன்கு புரிந்து, அனுபவிக்க முடிந்தது. நிஷாந்த் எனும் சிறுவன் “இயக்கத்தில்” சேர்ந்து விடக்கூடாது என்ற பெற்றோர்களின் அக்கறையினால் ஏஜெண்டிடம் பணம் கட்டி கனடாவுக்கு அனுப்பிவைக்கப்படுகிறான்.

விசா இல்லாமல், கள்ள பாஸ்போர்ட்டில் பல நாடுகள் கடந்து 7 வருடங்கள் கழிந்து அவன் கனடா சென்று சேர்வது வரை நீள்கிறது கதை.இந்த நாவல் முழுவதுமே நிஷாந்த் சந்திக்கும் மனிதர்களும், அவர்களின் நாடு விட்டு நாடு செல்லும் பயணங்களின் வழி நிஷாந்திற்குக் கொடுக்கும் வாழ்க்கைப்பாடங்களின் வழியிலும்தான் நாவல் நகர்கிறது ஆனால் ஒவ்வொரு வாழ்வும் கொண்டிருக்கும் அனுபவங்களும், பாடங்களும், சுக துக்கங்களும் ஒருபுறம் சுவாரசியமாகவும் மறுபுறம் பதைபதைப்பாகவும் கடந்துபோகின்றன.

இன்னொரு மிக சுவாரசியமான விஷயம் புவியியல் ரீதியாக எந்தெந்த நாடுகளில் என்னென்ன முக்கியத்துவம் இருக்கிறது என்று போகிற போக்கில் கதையாகவும், துணுக்குகளாகவும், நிலவியல் தகவல்களாகவும் நூல் முழுக்கத்தூவி வைத்திருக்கிறார் ஆசிரியர்.

ஜெயமோகன் தன்னுடைய முன்னுரையில் குறிப்பிடுவது போல “சிரித்தபடியே மானிடத்துயரை வாசிக்க நேர்வதென்பது ஒரு மகத்தான கவித்துவ அனுபவம்தான்”. ஆனால் மீதமிருக்கும் அந்தத் துயரைத்தான் என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை.

இறுதியில், கனடாவின் தெலோன் நதியின் இருப்பைக்குறிப்பிட்டுப்பேசி அதனை கடவுள் தொடங்கிய இடமாக வர்ணித்து, நிஷாந்தின் பயணம் – நல்வாழ்க்கை துவங்கும் இடமும் இங்கேயே அமைவதாக கவித்துவத்துடன் நிறைவு செய்கிறார்.வாசித்ததில்லை என்றால் அவசியம் வாசிக்கவேண்டிய நாவல்.